Biżuteria w odcieniach szarości może stanowić niepowtarzalne wykończenie naszej. Ozdoby z szarymi kamieniami szlachetnymi to stylowy dodatek, który - dzięki swojemu uniwersalnemu kolorowi - pasuje do większości kreacji. Szary jest kolorem neutralnym, który świetnie eksponuje intensywne barwy a także doskonale komponuje się ze srebrem. Baran. Okres: 21.03 - 19.04. Żywioł: ogień. Czyste, promienne światlo diamentu inspiruje Barana, by dążył do absolutnej doskonałości; rubin sprzyja wyższemu rozwojowi Barana na wszystkich płaszczyznach; wzmacnia intuicję oraz twórczą siłę; opal ognisty - ta odmiana jest szczególnie polecana zodiakalnym Baranom - moze pomóc Kamień szlachetny o zielonej barwie - krzyżówka. Lista słów najlepiej pasujących do określenia "Kamień szlachetny o zielonej barwie": SZMARAGD AKWAMARYN CHRYZOBERYL AGAT TURKUS PATYNA TOPAZ RUBIN MALACHIT AMETYST JADEIT CYTRYN ONYKS NEFRYT JASPIS AKWAMARYNA HIACYNT GRANAT ZŁOTO CYRKON. Słowo. To jedyny kamień szlachetny, który ma takie właściwości trichroiczne. Jego ciemnoniebieski odcień jest absolutnie niepowtarzalny i nigdzie indziej nie znajdziemy takiego koloru. Najbardziej pożądanym jest ten w kolorze żywego błękitu, otoczony nutą fioletu. Uchodził za kamień przepędzający demony i inne nieczyste siły. Miał też zapewniać szczęście i trwałość miłości – pod warunkiem, że pani nosiła szafir „żeński”, jaśniejszy, a pan – „męski”, ciemniejszej barwy. Takie przekonanie wzmacniała wiara, że jest kamieniem czystości i wierności. * * * * * * Grupa: kamień szlachetny z grupy krzemianów Barwa: Żółta, żółtozłocista, pomarańczowa, brunatnoczerwona. Zabarwienie zależy od domieszek pierwiastków żelaza, chromu, wanadu i tytanu. Wzór chemiczny: Al 2 [SiO 4 (OH, F) 2] - zasadowy fluorokrzemian glinu Połysk: szklisty Układ krystalograficzny: rombowy Twardość w skali Mohsa: 8 75UoDd. Kamienie szlachetne Kamienie szlachetne, nazywane także kamieniami jubilerskimi, to odmiany niektórych minerałów i skał, które występują bardzo rzadko, wartościowe, przeźroczyste, jednorodne i czyste kamienie naturalne. Czym wyróżniają kamienie szlachetne od zwykłych minerałów? Właściwości, które je charakteryzują to intensywny połysk, efektowne zabarwienie lub jego całkowity brak, wysoka twardość i trwałość – twardość wynosząca więcej niż 7 w skali Mohsa, która ma 10 stopni i im bliżej do 10, tym oznacza twardszy i droższy materiał. Najtwardszym kamieniem szlachetnym w skali Mohsa jest diament, którego twardość wynosi 10. Innymi kamieniami szlachetnymi o twardości większej niż 7 są: korundy, których szlachetnymi odmianami są między innymi szafir i rubin, jak także inne, odrobinę mniej twarde topaz oraz kwarc. Kamienie, które mają niższą twardość i nie są aż tak odporne i trwałe, nazywamy kamieniami półszlachetnymi – są to między innymi malachit, agat czy jaspis. Wszystkie wymienione wyżej minerały należą do grupy kamieni naturalnych. W jubilerstwie stosuje się także inne kamienie - syntetyczne lub uzyskane w laboratorium. Stopień MohsaMinerał wzorcowyWzór chemicznyOdporność na zarysowanieWłaściwości 1 Talk hydroksykrzemian magnezu; Mg3(OH)2Si4O10 Do zarysowania paznokciem. Miękki minerał, łatwy do zarysowania. 2 Gips dwuwodny siarczan wapnia (CaSO4·2H2O) 3 Kalcyt CaCO3 Do zarysowania gwoździem. Minerały średnio twarde. Powierzchnia jest bardziej odporna na zarysowania. 4 Fluoryt fluorek wapnia, CaF2 5 Apatyt Ca5[(F,Cl,OH)(PO4)3] Do zarysowania ostrzem stalowym. 6 Ortoklaz K[AlSi3O8] 7 Kwarc ditlenek krzemu (SiO2) Do zarysowania tylko twardszym materiałem. Minerały twarde; można nimi zarysować szkło. 8 Topaz Al2SiO4(OH, F)2 9 Korund Al2O3 Minerały bardzo twarde. Można nimi ciąć szkło. 10 Diament C Kwarc jest najbardziej powszechnym minerałem skorupy ziemskiej - aż 12% jej składu zajmuje właśnie ten kamień szlachetny. Jego wielkie złoża znajdują się na Madagaskarze, Brazylii oraz w Stanach Zjednoczonych. W skali Mohsa kwarc wyprzedzają diament, korund i topaz. Najczęściej używanymi odmianami kwarcu stosowanymi w jubilerstwie są: kryształ górski, ametyst, cytryn, jaspis, tygrysie oko onyks oraz opal. Wartość kamieni ze względu na ich niepowtarzalny wygląd oraz właściwości jest różna. Najdroższe i bardzo rzadkie są odmiany opalu przy czym wartość kamieni zależy od ich wielkości, atrakcyjności zabarwienia i wzoru barwnego, oraz gry barw - tzw. opalescencji. Wśród tańszej biżuterii można znaleźć syntetyczne odmiany tego kamienia szlachetnego. Inną kamieniem szlachetnym, który jest bardzo często wykorzystywana w pierścionkach, kolczykach i naszyjnikach jest topaz. Topaz w starożytności należał do grupy najcenniejszych kamieni. Jego największe złoża znajdują się w Ameryce Południowej w skałach pochodzenia magmowego. Jest to mienrał z rodziny krzemianów, który ma bardzo wysoki współczynnik twardości. Topazy posiadają rozmaite barwy -najczęściej spotykane są kryształy żółtawe, miodowożółte, niebieskie, różowawe, różowofioletowe i bezbarwne. Najbardziej rozpoznawalne są jednak w kolorze niebieskim. Rubin z języka łacińskiego oznacza czerwony. Jest to bardzo rzadki minerał z rodziny tlenków - odmiana korundu. Kamień szlachetny o barwie różowej do krwisto-czerwonej występujący głównie na Sri-Lance, w Kambodży, Tajlandii Tanzanii czy Pakistanie. Występuje jako składnik w bogatych w glin skałach metamorficznych. Są one niezwykle rzadkie. Za wspaniałą barwę rubinów odpowiedzialne są jony chromu. Rubin jest niezwykle twardy i odporny na zarysowania (8 stopień w skali Mohsa). Szmaragd należy do najbardziej cenionych, a jednocześnie najbardziej fascynujących kamieni szlachetnych. Jest to odmiana berylu, minerału należącego do grupy krzemianów. Jego nazwa wywodzi się z języka łacińskiego i oznacza zielony klejnot. Jego zielona barwa wywołana jest przez podstawieniami jonów chromu, rzadziej wanadu czy żelaza. Podobnie jak diament często zawiera inkluzje gazowe, ciekłe i mineralne. Wysokiej jakości szmaragdy najczęściej otrzymują szlif schodkowy, tak zwany „szmaragdowy” aby w najwyższym stopniu uniknąć ubytku masy kamienia. Szmaragdy to kamienie dość kruche, w skali Mohsa ich twardość ocenia się na 7,5-8,0. Szmaragdy pochodzą z Austrii, Egiptu, Kolumbii, Zambii, Zimbabwe, Brazylii i Indii. Szmaragd jest bardzo poszukiwanym, wyjątkowo cennym kamień kolekcjonerskim i jubilerskim. Szafir swoją nazwę wywodzi z języka greckiego - „sappheiros” oznacza kolor niebieski. Jest to bardzo twardy minerał z gromady tlenków – niebieska odmiana korundu. Jest minerałem rzadkim i niezwykle cenionym. Główne złoża szafirów znajdują się w Tajlandii, Indiach, Sri Lance, Birmie, Wietnamie, Laosie, Kambodży, Australii i najdroższych szafirów należą szafiry kaszmirskie. Jest spotykany w skałach magmowych, najczęściej w pegmatytach i bazaltach. Szafir przybiera wiele odcieni niebieskiego od jasnego po bardzo ciemny granatowy odcień. Diament, to odmiana alotropowa węgla, a jego nazwa pochodzi od greckiego słowa adamas, co znaczy „niepokonany", „niezniszczalny" jest najtwardszym minerałem i znaną substancją występującym na ziemi. Diament ma następujące właściwości fizyczne: dobre przewodnictwo cieplne, jest izolatorem, jest trudno topliwy i odporny na działanie kwasów i zasad. Występuje w złożach pierwotnych i wtórnych - np. perodytowych oraz aluwialnych. Można go znaleźć między innymi w: Indiach, Kanadzie, Rosji, Austrii, Brazylii czy Sierra Leone. Grecy uważali, że diamenty to łzy bogów, Rzymianie zaś wierzyli, że to okruchy gwiazd. Jest to bardzo rzadki kamień szlachetny, a proces jego powstawania rozpoczął się głęboko pod powierzchnią Ziemi. Diamenty krystalizowały w wysokich temperaturach, w warunkach bardzo wysokiego ciśnienia setki lat temu. Aż 85% diamentów nieoszlifowanych, wydobytych ze złóż znajduje swoich nabywców w Antwerpii. Jest to niezwykle cenny przedmiot inwestycyjny, a najbardziej znanymi diamentami są: Cullinan o masie 3106 karatów, podzielony na 105 części, Excelsior owadze 995,2 karata, podzielony na 11 części i oszlifowany oraz Centenary o masie 599 karatów, którego oszlifowanie zajęło ponad 3 lata, oraz którego masa po oszlifowaniu wynosiła 273,85 karatów. Osobno należy opisać bursztyn jako materiał wykorzystywany w jubilerstwie: bursztyn to skamieniała żywica drzew rosnących miliony lat temu. Jego wiek oceniany jest na 25-50 mln lat. Naukowcy odkryli jednak znacznie starsze okazy, dzięki czemu wielokrotnie pomógł paleontologom zrekonstruować życie na Ziemi oraz zrekonstruować wiele wymarłych gatunków zwierząt i owadów. Syntetyczne kamienie szlachetne. Tak zwane syntetyki – krystaliczne produkty wytworzone przez człowieka, których właściwości fizyczne i chemiczne są niezwykle zbliżone z własnościami prawdziwych kamieni szlachetnych kopalnianych, które są ich wzorcami. Wśród nich należy wyróżnić kamienie stworzone metodami laboratoryjnymi - Laboratory Grown, bądź stworzone przez człowieka (Man-Made). Są to kamienie, które niczym się nie odróżniają od naturalnych odpowiedników powstałych w ziemi bez ingerencji człowieka. Znaczy to, że naturalny odpowiednik ma między innymi taki sam ciężar właściwy, twardość, przewodność elektryczną, przewodność ciepła, jak jego laboratoryjny odpowiednik. Tym samym diamenty stworzone przez człowieka w laboratorium nie różnią się od diamentów kopalnianych pod względem fizycznym, optycznym oraz chemicznego składu. Kamienie sztuczne. Kamienie sztuczne to kamienie ozdobne, wytworzone przez człowieka nie mające swojego wzorca w przyrodzie. Kamienie sztuczne właśnie tym różnią się od laboratoryjnie wytworzonych syntetycznych kamieni szlachetnych. Najpopularniejszym kamieniem sztucznym jest cyrkonia. Ma ona cechy kwalifikujące ją aby uznać za kamień jubilerski jednak przyroda nie stworzyła niczego o takim składzie chemicznym i parametrach fizycznych. Cyrkonie mogą być w wielu kolorach i imitować wiele naturalnych kamieni. Twardość w skali Mohsa cyrkonii to 8,5. Wartość kamienia. Istnieje jednak wiele innych cennych naturalnych, twardych minerałów. Na wyróżnienie zasługują: Szmaragd Podobnie jak jadeit to zielony kamień szlachetny. Różnią się jednak nasyceniem barwy, przez co to właśnie szmaragd uważany jest za króla szlachetnych kamieni. Szafir Równie mocną głębią koloru cieszy się inny kamień szlachetny - szafir. Jest bardzo twardy minerał z gromady tlenków – niebieska odmiana korundu. Szafir jest uznawany za symbol miłości i prawdy, dlatego właśnie on najczęściej zdobi pierścionki zaręczynowe. Rubin Czerwoną odmianą cennych kamieni szlachetnych jest rubin - kamień szlachetny o barwie od różowej do krwistoczerwonej. Jest to również bardzo rzadki minerał - odmiana korundu. Rubin od zawsze był symbolem miłości i pożądania, nic więc dziwnego że biżuteria z rubinem jest bardzo popularna. Korund jest minerałem bezbarwnym, a rubin dzięki zawartości pierwiastka chromu posiada właśnie czerwoną barwę. Im więcej tego pierwiastka, tym barwa będzie intensywniejsza. Diament Wracając do diamentów należy wspomnieć o zasadzie 4C, oznaczających z angielskiego: carat (karat - masę), colour (barwa), clarity (czystość), cut (szlif), Pierwsze C - masa: masę kamieni szlachetnych, w tym diamentów, określa się w karatach metrycznych - "ct". Jeden karat został ustalony jako 200 mg, czyli 0,2 grama. Ma ona duży wpływ na wycenę kamienia. Drugie C - barwa: większość wydobywanych diamentów jest zabarwiona. Istnieją diamenty bezbarwne, jak także o różnych odcieniach - żółtej, brązowej, szarej, niebieskiej czy różowej. Dwie ostatnie to tak zwane zabarwienie fantazyjne, które jest wyjątkowo rzadkie. Wśród diamentów o barwach typowych, które oceniane są w skali ustalonej przez Gemological Institute of Americaod - od D do Z, najrzadsze i najbardziej cenione są kamienie o barwie D, czyli całkowicie bezbarwne. Trzecie C - czystość: diamenty mają znamiona wewnętrzne (nazywane inkluzjami), jak także znamiona zewnętrzne (zwane skazami), które czynią każdy kamień wyjątkowym - niepowtarzalnym. O tym, do jakiej klasy czystości diament zostanie przydzielony przez rzeczoznawcę, decydują: rozmieszczenie, wielkość i liczba inkluzji i skaz. Wyróżnia się klasy: FL (Flawless) - zupełnie czyste; IF (Internally Flawless) - czyste, wolne od znamion wewnętrznych; VVS (Very, Very Small Inclusions) - bardzo małe zanieczyszczenia - inkluzje, widoczne tylko pod mikroskopem; VS (Very Small Inclusions) - nieznaczne, drobne znamiona wewnętrzne widoczne w badaniu przy dziesięciokrotnym powiększeniu; SI (Small Inclusions) - małe inkluzje czyli dostrzegalne znamiona wewnętrzne w badaniu przy dziesięciokrotnym powiększeniu; I1 oraz I3 (Included) - kamienie o niskiej klasie czystości z zanieczyszczeniami widocznymi gołym okiem przez każdego człowieka. Czwarte C - szlif: dzięki właściwemu oszlifowaniu diamentu można dostrzec jego wspaniałą brylancję. Duży wpływ na wartość diamentu ma ocena szlifu - analizie podlegają kształt, proporcje oraz wykończenie szlifu. Wśród diamentów, jak także innych kamieni można wyróżnić kamienie o szlifie brylantowym - okrągłym, czyli brylantowym, jak także innych: szlify typu markiza, szmaragd, owal, serce czy gruszka. asscher gruszka markiza okrągły owal poduszka princessa radiant serce szmaragdowy Wyszukiwarka haseł do krzyżówek Określenie niebieski kamień szlachetny posiada 2 hasła szafir turkus Powiązane określenia posiadają 3 hasła agat ametyst kamea Powiązane określenia niebieski minerał niebieskawy minerał kamień jubilerski Podobne określenia kamień szlachetny czerwony kamień szlachetny waga kamieni szlachetnych równa 0,205 g bywa szlachetny metal szlachetny gaz szlachetny, Xe borowik szlachetny mocny, szlachetny trunek Ostatnio dodane hasła ludowy instrument muzyczny opieka kromki opis ujęć w filmie osoba łagodząca konflikty odezwa, wezwania przedmioty epidemia, pomór oddział w szkole mieszkanka z krainy z Florencją linka przy trenowaniu koni Kamienie szlachetne - najczęściej stosowane kamienie szlachetne w przemyśle jubilerskim. Szczegółowa specyfikacja kamieni. Skład chemiczny:Al2Be3Si6O18; Postać:układ heksagonalny; Twardość w skali Mohsa:7,5 - 8,0; Gęstość:2,68 - 2,80 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,568 - 1,598 ; 1,564 - 1,590; Dyspersja:0,014; Połysk:szklisty; Barwa:niebieskozielony, ciemnozielony, ciemnoniebieski; Rysa:bezbarwna; Łupliwość:niewyraźna; Przełam:muszlowy, często nierówny, kruchy;Informacje ogólne:Niebieskawy beryl, o barwie morskiej wody, nazywa się akwamarynem, ponieważ jego kolor waha się od świetliście niebieskiego do niebiesko-zielonego. Rzadsze, a przez to szczególnie cenione, są kamienie o bardziej intensywnym zabarwieniu, odróżniają się one jednak wyraźnie od szafiru, który ma jeszcze ciemniejsze zabarwienie. Akwamaryn charakteryzuje bardzo równomierne rozłożenie kolorów przy wysokiej przejrzystości. Kamienie bez skazy są znacznie częstsze wśród akwamarynów niż wśród szmaragdów, wszakże niekiedy posiadają też drobne wtrącenia. Występują inkluzje w postaci długich, równolegle ułożonych do ścian słupa kryształu kanalików, często wypełnionych roztworem nadającym kryształom zabarwienie brązowe; zawierają także pęcherzyki powietrza. W niektórych kryształach mogą występować kropelki cieczy ułożone w kształcie gwiazdy. Akwamaryn zawiera ponadto kryształy biotytu, flogopitu, rutylu, pirytu, hematytu oraz ilmenitu. Zielonkawe akwamaryny można w wyniku ogrzewania zabarwić na jednolity niebieski kolor. Ponieważ jednak kamień ten wykazuje pewną kruchość, przy ogrzewaniu trzeba zachować dużą ostrożność. Akwamaryn najczęściej obrabia się szlifem schodkowym i nożycowym, przy czym preferowany jest prostokątny lub wydłużony owalny kształt. Stara baśń opowiada, że akwamaryn pochodzi ze skarbca nimfy morskiej i przez nią został wyniesiony na brzeg. Dlatego jest to kamień podróżujących morzem, zapewniający szczęśliwe dotarcie do pokłady akwamarynu znajdują się w Brazylii, w prowincjach Minas Gerais, Bahia, Marambaia i Espirito Santo. Największy znaleziony kamień ważył 221 kilogramów, miał długość 48,5 cm, a grubość 41 centymetrów. Został obrobiony w Niemczech i uzyskano z niego łącznie 200000 karatów kamieni szlachetnych. Jasno i ciemnoniebieskie, a także zielonkawe kamienie do ciężaru 25 kilogramów znajdowano na Madagaskarze. Na Uralu odkryto akwamaryn, połączony z turmalinem i topazem, o długości 65 cm i grubości 26 cm . Potężny kamień znaleziono też w rejonie Bajkału, w okręgu Nerczyrisk, w granitowym masywie Adun CziJon, obok topazu i kwarcu dymnego. Jasne akwamaryny występują również w Afryce Południowej, Ameryce Północnej, Indiach, na Cejlonie i Nowej Południowej Walii. Skład chemiczny:SiO2, domieszki Fe; Postać:układ trygonalny; Twardość w skali Mohsa:7,0; Gęstość:2,65 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,544 ; 1,553; Dyspersja:0,013; Połysk:szklisty; Barwa:fioletowa; Rysa:biały; Łupliwość:brak; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Ametyst jest jednym z najbardziej lubianych kamieni, należącym do grupy kwarcu. Jego nazwa pochodzi od greckiego słowa amethyein, oznaczającego tyle, co "nieupijający się". Mówiono o nim, że chroni przed upiciem (stąd nazwa), dlatego też w dawnych czasach pijano wino z ametystowych pucharów. Mniejsze niż kryształy górskie, ametysty niemal zawsze znajdują się na podłożu utworzonym z tego kamienia. Ostrosłupy ametystu są bardzo słabo ukształtowane, a kryształy składają się jedynie z form piramidalnych. Kamienie z Urugwaju często są zabarwione strefowo, od jasnego do ciemnego, przy czym występują barwy od fioletowej do purpurowo-czerwonej. W lamelach mogą też okazjonalnie występować barwy żółte i zielone. W rogach kryształów zabarwienie najczęściej jest intensywne. Za zróżnicowanie zabarwienia odpowiedzialne są takie substancje, jak żelazo, mangan, tytan i sód. Zaskakujące zmiany barwy występują wskutek ogrzewania kamienia, a więc w rezultacie działania tlenu. Przy temperaturze 575-750° C ametysty z Madagaskaru stają się bezbarwne, a inne zabarwiają się na żółtawo i brązowawo, kiedy jednak kamienie zostaną ogrzane zbyt silnie, wykazują żółtawo-białawe zmętnienie lub też przybierają odcień białego światła. Z czasem barwa może zblednąć, daje się jednak przywrócić po napromieniowaniu krajami produkującymi ametysty są Brazylia i Urugwaj. Dobrej jakości ciemnofioletowe kamienie występują na Madagaskarze. Ametysty wydobywa się również na Uralu, w USA, Kanadzie, na Cejlonie, w Auvergne we Francji, w Indiach, Japonii i Meksyku. Skład chemiczny:SiO2; Postać:trygonalny, gruboziarnisty, drobnoziarnisty, masywny, upakowany; Twardość w skali Mohsa:6,0; Gęstość:2,60 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,544; 1,553; Dyspersja:0,013; Połysk:szklisty; Barwa:zielony, szary, brunatny, różowawy. Często sztucznie barwiony; Rysa:bezbarwna; Łupliwość:brak; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Agat należy do mineralnej grupy chalcedonu. Jego nazwa pochodzi od rzeki Agatos na Sycylii. Już w starożytności był kamieniem lubianym i cenionym. Powstaje on w słabym kwasie krzemowym i ma kształt okrągłych, elipsoidalnych, a także nieregularnych bryłek, tzw. migdałów, których wielkość waha się od paru milimetrów do bardzo ciężkich bloków. Agaty składają się z delikatnie żyłkowanego agregatu kwasu krzemowego. Jest on nie tylko radialnie promienisty, ale ma koncentryczno-łuskowatą strukturę. Z różnorodności pojedynczych ułożeń wynikają różnice barwy i połysku. Agaty znajdowane w Brazylii i Urugwaju są najczęściej szare lub brązowe. Inaczej wyglądają kamienie z okolic Idar-Oberstein, od delikatnie różowych po szare i brązowe, jednakże to złoże jest już wyczerpane i na okazy minerału natrafia się rzadko. Wskutek procesu oksydacji agaty brazylijskie zostały zabarwione na czarno, czerwono lub brązowo, przy czym określa się je jako onyks, karneol i sarder. W wypadku czerwonych, brązowych lub żółtych kolorów substancją barwiącą jest naturalny minerał - oksyd żelaza lub hydroksyl żelaza. Szare i białe odmiany są barwami typowymi, a na przykład dwuwartościowe żelazo wywołuje rzadkie zielone i niebieskie tony. Grubość poszczególnych wzorów jest bardzo zróżnicowana i waha się od kilku tysięcznych milimetra do kilku centymetrów, jakkolwiek są też kamienie całkowicie jednobarwne. Rozmaite rysunki kamienia sprawiają, że istnieją różne określenia tego minerału. I tak mówi się o agacie ocznym, wstęgowym, fortecznym, kolistym, koralowym, krajobrazowym, muszlowym, minowym, gwiaździstym i chmurzastym. Przezroczystość poszczególnych frakcji może być bardzo zróżnicowana, wahając się od pełnej przejrzystości do pełnej nieprzezroczystości. Migdały są albo wypełnione w środku masą agatową, albo zawierają próżnię. Niekiedy ta pusta przestrzeń może być wypełniona całkowicie lub częściowo kryształem górskim, przy czym owe kwarcowe wypełnienia także mogą mieć barwę ametystów. Wskutek procesu wietrzenia ametysty pokryte są białą skorupą, co powoduje, iż barwiące związki żelaza mogą zostać rozłożone. Mówi się wtedy o zblednięciu minerału. Kiedy dwuwartościowe związki żelaza przemieniają się w trójwartościowe, pojawia się czerwone lub brązowe zabarwienie. Agaty powstały w temperaturze niższej niż 575°C, w pustych przestrzeniach kamieni wulkanicznych. Pierwotnie były to krople kwasu krzemowego, które płynęły w lawie niczym oliwa w wodzie, nie mieszając się z nią. Kiedy następnie lawa powoli stygła, kwas krzemowy stopniowo się krystalizował. To tylko jedna z teorii powstania, obok niej istnieje wiele innych, ponieważ nauka ma niemały problem z narodzinami tego kamienia i nie do końca go rozwiązała. Z całych kamieni wycina się gemmy. Czerwone i brązowe naturalne zabarwienia (karneol i sarder) trafiają się rzadziej niż szare. Jeszcze rzadsze są czarne (onyks), zielone lub różowe. Od czasów antycznych agaty służyły do wyrobu pieczęci, gemm i naczyń. Wyrabiano z nich pierścionki, broszki, wisiorki, kolczyki, naszyjniki, guziki, przyciski do papieru, urny prochowe, figurki zwierząt i figury Rzymianom znane były znaczne obszary występowania agatu w okolicy Idar-Oberstein. W ciągu całego średniowiecza wydobywano go tutaj, właściwie aż do początku ubiegłego wieku, kiedy to złoża wyczerpały się. Barwa znajdowanych okazów waha się od szarego do delikatnego różu, pojawiały się też jednak kamienie żółte, bladoniebieskie i agaty, które znajdowano wokół Schlottwitz i Halsbach, miały nie postać migdałów, lecz wypełniały szczeliny. Obecnie najważniejszymi rejonami pozyskiwania tego kamienia są Urugwaj i południowa Brazylia, gdzie agat występuje w dużych skupiskach łącznie z ametystem, cytrynem, chalcedonem i karneolem. Dalsze możliwości eksploatacji istnieją w Indiach w obrębie Ratnapur i na Półwyspie Kathijawar, a także na wyżynie Dekan i w Bengalu. Agaty spotyka się też na Madagaskarze, w USA i Meksyku. Skład chemiczny:Al2Be04; Postać:układ rombowy; Twardość w skali Mohsa:8,5; Gęstość:3,64-3,77 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,747; 1,748; 1,757; Dyspersja:0,015; Połysk:szklisty; Barwa:zielony, niebieskozielony, fioletowy, czerwony, purpurowy; Rysa:biała; Łupliwość:wyraźna; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Aleksandryt - przezroczysta, rzadka odmiana chryzoberylu. Nazwany na cześć cara Aleksandra II w 1834r. Został odkryty przypadkowo, w dolinie rzeki Tokowaja, w pobliżu Jekaterynburga na Uralu, podczas poszukiwania szmaragdów. Odkrycie nastąpiło w dniu osiągnięcia przez cara wieku pełnoletności. Złoża na Uralu są obecnie prawie całkowicie wyeksploatowane. Chociaż aleksandryt jest stosunkowo młodym kamieniem szlachetnym, to na pewno ma szlachetną historię. Kolory akwamarynu - czerwony i zielony, główne kolory starej Imperialnej Rosji, zapewniły mu pozycję narodowego kamienia Rosji. Aleksandryt jest uznawany za kamień "magiczny", który w zależności od oświetlenia zmienia barwę: w świetle dziennym jest niebieskawo-zielony, w sztucznym oświetleniu - purpurowo-czerwony. Wyjątkowe to zjawisko jest spowodowane obecnością metali tj. chromu, i żelaza w kryształach w skałach metamorficznych i pegmatytach. Może występować w złożach okruchowych. Są to miejsca, w których nagromadziły się minerały wypłukane ze swojej skały macierzystej przez wody strumieni i rzek. Dobrej jakości aleksandryty należą do rzadkości. Najcenniejsze pochodzą ze złóż na Uralu (Rosja). Złoża aleksandrytów występują też na Cejlonie - Latpandura, w Brazylii - Minas Gerais, Bahia, w Birmie - Mogok, na Madagaskarze - Tsarasatro, Ambatosoratra, na Tasmanii oraz w USA. Skład chemiczny:C10H16O; Postać:amorficzny, bryłkowy, walcowaty, obły, spłaszczony, tabliczkowy; Twardość w skali Mohsa:2,0-2,5; Gęstość:1,05-1,09 g/cm3; Połysk:tłusty; Barwa:jasnożółta do brunatnej, mlecznobiały, zielonkawy, bezbarwny i czarny; Rysa:biały; Łupliwość:brak; Przełam:muszlowy, schodkowy;Informacje ogólne:Już w czasach prehistorycznych ludzie mocno interesowali się bursztynem. Jego określenie pochodzi od bórnen, co znaczy brennen "palić, płonąć". Bursztyn powstał ze stwardniałej żywicy kopalnej, topi się w temperaturze 350- 390°C , a przy temperaturze 170°C staje się miękki. Lekko podgrzany wydziela zapach kadzidła. Ten posiadający strukturę amorficzną kamień, łatwo rozpuścić w alkoholu, benzynie, kwasach i zasadach. Bryły, sople, krople i płyty są nierzadko zadziwiającej wielkości, powstały w naturalny sposób z cieknącej z drzewa żywicy. Największy tego typu okaz ważył 48 funtów. W zależności od struktury wyróżnia się bursztyny jednorodne i zwietrzałe. Nieraz pod zwietrzałą skorupą odkrywane są kamienie, które zostały przetworzone przez piasek i wodę. Jeśli potrze się bursztyn kawałkiem materiału, uzyskuje on ujemny ładunek elektryczny i dlatego Grecy nadali mu miano elektron (stąd też nasz termin "elektryczność"). Przy pięknym żywicznym połysku przejrzystość bursztynu waha się od przezroczystości do nieprzezroczystości. Żółta barwa występuje we wszystkich odcieniach, bywają także bursztyny pomarańczowe i brązowe, rzadkie są niebieskie i zielone. Czerwone i ciemnobrązowe zabarwienie powstało z biegiem czasu wskutek oksydacji. Z powodu swej rzadkości tak zabarwione kamienie należą do ulubionych obiektów kolekcjonerskich. Zmącenia często wywołują mikroskopijne, małe pęcherzyki. Można je usunąć przez tzw. jasne gotowanie, czyli powolne podgrzewanie w oleju. Wtrąceniami mogą być pęcherzyki gazu, piryt, mączka drzewna, drobne kawałki drewna, szpilki. Do ulubionych ozdób należą tzw. inkluzje (włączenia) insektów, innych drobnych zwierzątek i roślin, które obrazują dawną florę i faunę. Starożytne ludy przypisywały bursztynowi magiczne moce. O "słonecznym kamieniu", który spalano przed świątynią Zeusa jako kadzidło, Grecy opowiadali następującą legendę:"Faeton, syn Heliosa, boga słońca, poprosił ojca, by mógł przez jeden dzień powozić słonecznym rydwanem. Helios zgodził się, ale Faeton nie mógł utrzymać ognistych rumaków. I tak słoneczny rydwan zbliżył się za bardzo do ziemi, w wyniku czego groziło jej spłonięcie. Wtedy rozgniewany Zeus poraził Faetona piorunem, który rozbił jego ciało o skały. Jednak Heliady, córki boga słońca i siostry Faetona, cierpiały tak bardzo, że poruszyły bogów, a ci zamienili je w świerki. Od tej pory z tych drzew wypływa złocista żywica - bursztynowe łzy Heliad".W bursztynowych manufakturach Królewca, Hamburga, Gdańska, Berlina i Wiednia wyrabiano pierścionki, broszki, wisiorki, naszyjniki, różańce, amulety i inne przedmioty artystyczne. Bursztynowe bransolety znajdowano również przy szkieletach wikingów; owych rabusiów miały one chronić przed wszelkimi niebezpieczeństwami i demonami. W Grecji robiono szalki i kubki z bursztynu i złota, których barwa miała ciemnieć, jeśli znajdowała się w nich trucizna. Muzułmanie zabierali ze sobą bursztyn, kiedy udawali się na pielgrzymkę z Mekki do Medyny, by uczcić grób 1945 roku głównym dostawcą bursztynu były okolice Królewca. Wielkie pogłębiarki pracujące przy budowie nabrzeża w Palmnicken odkryły trzeciorzędowe pokłady tlenku glinu z występującymi w nich bursztynami. Jako materiał szczególnie lekki, są one wypłukiwane i wyrzucane na brzeg w czasie sztormów, a zdarzało się, iż zbieracze wyciągali je wówczas wielkimi sieciami. Mniejsze złoża znajdują się na Litwie, w Polsce, w Rumunii, na Sycylii, w Burmie i San Domingo. Skład chemiczny:ZrSiO4 (krzemian cyrkonu); Postać:tetragonalny; Twardość w skali Mohsa:7,5; Gęstość:4,67 do 4,7 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,985 - 1,993, 1,925 - 1,931; Dyspersja:0,08; Połysk:szklisty, diamentowy; Barwa:bezbarwny, różne barwy; Rysa:biała; Łupliwość:niewyraźna; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Dzięki swym wspaniałym właściwościom cyrkon bliski jest diamentowi. Starożytni Grecy nazywali go jacynt, Arabowie zarquin, a Persowie zargun (złoty). Kamień, składający się z ziemi cyrkonowej i kwasu krzemowego, posiada drobne domieszki toru oraz uranu. Z powodu swej dużej łamliwości jest wrażliwy na uderzenia i nacisk. Cyrkony występują w różnych barwach. Podstawowa substancja jest bezbarwna, ale żaden inny kamień nie sprawia tylu kolorystycznych niespodzianek, co właśnie cyrkon. Brązowe i brunatno-czerwone minerały, które na ogół pochodzą z Syjamu i Indochin, określane są jako hiacynty. Przy ogrzewaniu z dostępem powietrza cyrkony stają się bezbarwne. Jeśli na bezbarwny cyrkon oddziała się promieniowaniem radialnym, uzyska się piękną, ale nietrwałą w świetle słonecznym barwę ametystową. Brązowe cyrkony poprzez wypalanie w wodorze lub tlenku węgla stają się pięknie błękitne. W Syjamie metodę tę praktykowano już od pradawnych czasów w prymitywnych piecach do wypalania węgla drzewnego. Lepsze rezultaty uzyskuje się w elektrycznych piecach tyglowych przy temperaturze 800- 900°C . Dzięki wysokiemu współczynnikowi załamania światła i pełnej przejrzystości cyrkon wspaniale nadaje się na kamień ozdobny, najlepszy zaś efekt osiąga się, stosując szlif brylantowy. Cyrkony o intensywnym własnym zabarwieniu mogą być także obrabiane za pomocą innych szlifów. W przeciwieństwie do diamentu cyrkon jest kruchy i łatwo ulegający Cejlonie obok kamieni bezbarwnych znajdowane są też czerwone, żółte, zielone i niebieskie, w Australii zaś bezbarwne, brązowe, czerwone i żółte. Znaczące pokłady cyrkonu zalegają w Syjamie i Indochinach. W Polsce występuje w okolicach Szklarskiej Poręby, nad rzeką Kwisą, i Izerą. Znaczne ilości występują w piaskach plażowych nad Bałtykiem. Skład chemiczny:SiO2; Postać:trygonalny; Twardość w skali Mohsa:7,0; Gęstość:2,65 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,544 - 1,553; Dyspersja:0,013; Połysk:szklisty, na przełamie tłusty; Barwa:żółta, żółtopomarańczowa, pomarańczowa, ciemnopomarańczowa; Rysa:biała lub szarawa; Łupliwość:wyjątkowo wyraźna; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Nazwa pochodzi od starofrancuskiego słowa citrin - żółty. Cytryny należą do grupy kryształów kwarcowych i są pokrewne ametystom. Choć znane są ze swojego miodowego zabarwienia, w rzeczywistości w stanie naturalnym są rzadko spotykane. Większość kamieni w tym kolorze to ametysty lub kwarce dymne, poddane działaniu wysokiej temperatury. Gdy spojrzymy na cytryny pod światło, zobaczymy równoległe pasma koloru. Właśnie te pasma pozwalają na odróżnienie cytrynów naturalnych od sztucznych, oraz od ich substytutów. Barwa żółta spowodowana jest obecnością małych wyrostków wodorotlenku żelaza. Cytryny można otrzymywać przez wyprażanie ametystów i morionów. Przez ogrzewanie można też zmieniać barwę cytrynów, np. cytryny i ametysty z kopalni Montezuma w Brazylii stają się po podgrzaniu ciemnozielone (prazolit) i zielone. W temperaturze 470°C brazylijski ametyst staje się jasnożółty, przy temp. 550-560°C - ciemnobrunatny do czerwonobrunatnego. Wszystkie wyprażane cytryny wykazują czerwonawy odcień, podczas gdy naturalny cytryn jest zwykle bladożółty. Cytryny często mylone były z topazami, a ich wprowadzające w błąd nazwy takie jak "półszlachetny topaz" lub "hiszpański topaz" przyczyniały się do zwiększenia zamieszania. Jednak cytryny są kamieniami bardziej matowymi i miękkimi oraz nie tak połyskliwymi jak występuje w bogatych w krzem pegmatytach, gdzie często towarzyszą mu turmalin, beryl i mika. Najbardziej czyste i największe kryształy pochodzą z Campo Belo, Sete Lagoas, Minas Gerais w Brazylia. Oprócz tego na Uralu i Madagaskarze. W innych złożach rzadko spotyka się okazy o wartości jubilerskiej. W Polsce występuje koło Jeleniej Góry. Skład chemiczny:C (czysty węgiel) ; Postać:regularny; Twardość w skali Mohsa:10; Gęstość:3,47 - 3,55 g/cm3; Wsp. załamania światła:2,417; Dyspersja:0,063; Połysk:diamentowy; Barwa:bezbarwny, niebieskawy, żółtawy, zielonkawy, czerwonawy, różowawy, fioletowawy, szary i brunatny do prawie czarnych; Rysa:biała lub szarawa; Łupliwość:wyraźna; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Adamas (z greckiego - "niepokonany") jest królem kamieni szlachetnych od najdawniejszych czasów. Jego wielka twardość służy za symbol wszystkiego, co silne i trwałe, on sam zaś jako uosobienie czystości, zdrowia i szczęścia. Trzy właściwości czynią diament panem w świecie minerałów: nadzwyczajna twardość, niemająca sobie równej, potężny współczynnik załamania światła i duży rozkład barw. Jest to jedyny kamień, który składa się z jednego tylko elementu, a mianowicie, z węgla. Najczęściej krystalizuje się w formie sześcianu. Nie reaguje na środki chemiczne, jest natomiast czuły na wysokie temperatury. W czystym tlenie spala się w temperaturze 720°C , a w powietrzu przy 850°C . Znajdowane są diamenty różnej wielkości - od 1/100 karata do kilkuset karatów. Dzięki dziesiątemu stopniowi twardości diament ma znaczenie nie tylko w jubilerstwie, ale i w przemyśle. Wykonuje się z niego części do pił, ostrzy, frezarek, hebli, wierteł, urządzeń szlifujących i polerujących. Także i nauka znajduje dla niego różne zastosowania. O wartości kamienia decydują nie tylko czystość i wielkość, ale również barwa. Tylko jedna czwarta produkcji to kamienie bezbarwne, następne 25% to kamienie zabarwione blado, a pozostała część ma mniej lub bardziej intensywną kolorystykę. Diamenty indyjskie są zabarwione lekko lub wcale, natomiast 98% kamieni pochodzących z Afryki Południowej to kamienie zabarwione. Po okazach bezbarwnych najwyżej cenione są te, które mają lekko niebieskawy odcień. Są to tak zwane błękitno-białe kamienie. W Afryce Południowej znajdowano kamienie zabarwione żółtawo i pomarańczowo, a w Brazylii zielonkawe. Rzadkie są odcienie brązowe, obok nich występują też biało-szare i czarne. O substancjach zabarwiających wiadomo obecnie mało, ale metodą spektroskopową można stwierdzić, że pewną rolę w nadawaniu koloru odgrywają żelazo i tytan. W handlu diamentami dokładne określenie barwy ma wielkie znaczenie. Przy ocenie kamienia pewną rolę odgrywa również wpływ światła. Barwy pomieszczenia czy błękitne niebo mogą wprowadzić eksperta w błąd. Neutralne jest białe, lekko zachmurzone północne niebo, które daje czyste, białe światło. Dziś już istnieją optyczne instrumenty, umożliwiające specjaliście obiektywną ocenę. Barwa diamentu może ulec zmianie przez ogrzanie lub napromieniowanie. Kamienie zielone w wyniku ogrzania mogą stać się bezbarwne lub żółtawe. Bezbarwne okazy wskutek napromieniowania mogą z kolei uzyskać barwę niebieską, brązową lub żółtą, co oczywiście nie jest pożądane, bo minerały bezbarwne są najcenniejsze. Obok wielkości kamienia i jego kolorystyki pewną rolę odgrywa też czystość, która zależna jest od domieszek. Obserwując minerał pod mikroskopem, można stwierdzić, że domieszki składają się z drobnych cząstek cyrkonu, hematytu, grafitu. Są w nim spotykane również wrostki mineralne reprezentowane przez: oliwin, granat, pirop, pirotyn, ilmenit, rutyl, grafit, diopsyd, spinel. Udało się również zauważyć wtrącenia diamentu w diament, a także płynne i gazowe - te ostatnie wywołują pewnego rodzaju zamglenie kamienia. Niekiedy występują szczeliny i naprężenia. Wady, które można dojrzeć gołym okiem, określa się jako znaczne, wady widoczne przez lupę powiększającą dziesięciokrotnie określane są jako obniżające wartość. O czystym wizualnie kamieniu mówi się dopiero wtedy, kiedy patrząc przez lupę, nie dostrzega się żadnych wad, wszelkie natomiast wtrącenia widoczne pod silnie powiększającym mikroskopem nie są brane pod diamentach wiadomo obecnie, że utworzyły się na głębokości około 80 kilometrów w roztopionym kwasie krzemowym przy temperaturze 1100 - 1300°C i bardzo wysokim ciśnieniu, a następnie wraz z innym materiałem zostały wyrzucone na powierzchnię wskutek erupcji. Od starożytności do połowy XVIII w. jedynym dostarczycielem diamentów były Indie, dzisiaj jednak złoża indyjskie w porównaniu z innymi są już bez znaczenia. Kamienie te znajdowano we wschodniej części wyżyny Dekan, w rzekach Panar, Kistnah, Godavery, Mahandy i w dopływach Gangesu w prowincjach Bandelkhand i Tschota-Nagpur. W Brazylii od 1725 roku diamenty znajdowane są w okręgu Diamantina w prowincji Minas Gerais, a od 1755 roku w rejonie Bahia poszukiwano ich w tamtejszych rzekach. Nieoczekiwaną hossę przeżyli szlifierze diamentów w połowie ubiegłego wieku, kiedy to odkryto obfite, niemal niewyczerpalne złoża diamentów w Afryce Południowej, następnie także w Kongo, Afryce Południowo-Zachodniej, Australii i Brazylii. Surowe kamienie najpierw są czyszczone poprzez mycie i płukanie, a następnie gromadzone w kopalni. Najbogatsza jest tzw. Błękitna Ziemia. Jest interesujące, że wyraźne kryształy diamentów znaleziono także w pozaziemskich meteorytach z Canion Diabolo w diamentów na potrzeby handlu znajduje się pod poniższym linkiem: Skład chemiczny:X3Y2(SiO4)3: gdzie: X oznacza wapń, magnez, dwuwartościowe zelazo lub mangan;Y oznacza glin, trójwartościowe żelazo, chrom, tytan, cyrkon, wanad; Postać:regularny; Twardość w skali Mohsa:7,0 - 7,5; Wsp. załamania światła:1,701 - 1,94; Dyspersja:0,024 - 0,028; Połysk:szklisty; Barwa:w grupie granatów można napotkać wszystkie odcienie barw z wyjątkiem barwy niebieskiej. Najczęściej spotykanymi są odcienie barwy pomarańczowoczerwonej, czerwonej i fioletowoczerwonej; Rysa:biała; Łupliwość:brak; Przełam:ziarnisty;Informacje ogólne:Jako jednemu z kamieni należących do grupy karfunkel przypisywano w średniowieczu znaczącą rolę. Jego nazwa pochodzi od łacińskiego określenia granum "ziarno". Reprezentuje on szeroko rozpowszechnioną grupę minerałów, której poszczególne odmiany przetworzone są w piękne kamienie jubilerskie. Pod względem chemicznym granat składa się z tlenku glinu. Z powodu swej wysokiej twardości używany jest w charakterze materiału szlifierskiego i polerskiego. Obok bezbarwnych leukogranatów występują różne barwy, jako skutek obecności takich metali, jak żelazo, mangan, chrom i tytan. Rozróżnia się następujące odmiany: krwistoczerwony almandyn, mający niekiedy i fioletowy odcień; różowy lub purpurowy rodalit; czerwony pyrop z odcieniem brązowym, który wskutek oddziaływania promieni rentgenowskich lub radu może uzyskać czystą czerwoną barwę; brązowo-zielony grossular i jasnożółty jassonit; żółtawo-zielony demantoid; żółto-czerwony do brązowo-czerwonego spessartin; zielony uwarowit i czarny melanit. Nierzadko w granatach znajdują się różne wtrącenia igieł hornblendy. Granat obrabiany jest szlifem fasetowym lub brylantowym. Częsty jest też szlif mieszany i granatów najbardziej znany jest pyrop, wskutek swej barwy nazywany "ognistym okiem", którego główne złoża leżą w Bömen. Najpiękniejszym spośród wszystkich krwistoczerwonych granatów jest obecnie południowoafrykański pyrop, występujący tam jako materiał towarzyszący diamentowi. Inne miejsca występowania znajdują się na Madagaskarze, w Arizonie (USA), Australii, na Cejlonie i we wschodnich Indiach, w Polsce pojawia się w okolicach Kowar. Skład chemiczny:NaAlSi2O6; Postać:jednoskośny; Twardość w skali Mohsa:6,5 - 7,0; Gęstość:3,2 do 3,3 g/cm3; Połysk:szklisty, perłowy; Barwa:bezbarwny, różne barwy (biała, żółta, zielona, fioletowa); Rysa:biała; Łupliwość:doskonała; Przełam:nierówny, muszlowy;Informacje ogólne:Bardzo rzadko tworzy dobrze wykształcone kryształy. Najczęściej występuje w postaci zbitej masy, mikrokrystalicznej, włóknistej: tworzy ziarniste lub włókniste agregaty. Najczęściej jest lśniąco - zielony, przeświecający lub przezroczysty. Skupienia jadeitu mogą osiągać masę kilku ton, jednak materiał jubilerski należy do rzadkości. Kamienie przeważnie o szlifie kaboszonu rzadko przekraczają masę 5 karat. Wraz z egirynem i omfacytem tworzy szereg jadeitu. Chloromelanit - odmiana jadeitu o barwie zielonej do czarnej, zawierająca znaczny procent występuje głównie w łupkach krystalicznych i skałach metamorficznych. Występuje w Meksyku, Nowej Gwinei, Szwajcarii, Francji. Astrydyt - odmiana ciemnozielona jadeitu, bogata w chrom, znaleziona na Nowej Gwinei (jaśniejsze plamki pochodzą od przerostków kwarcu i opalu). Występuje w skałach - jest największym dostawcą jadeitu; od przeszło 200 lat zaopatruje Chiny w przeświecający jadeit cesarski (imperial jade). Chiny - odmiany o pięknej zielonej barwie "Yunan jadeit". Japonia - materiał nie nadaje się do celów jubilerskich. We Włoszech występuje w Piemont, USA - Kalifornia (często jest to mieszanina z nefrytem). Nowa Zelandia - zwany jest przez Maorysów pounamu .W jego poszukiwaniu Maorysi prowadzili ekspedycje w najbardziej niedostępne obszary Wyspy Południowej. Pounamu ceniono za twardość i ostrość krawędzi - Maorysi, podobnie jak inni Polinezyjczycy, nie mieli dostępu do metali. Przypisywano mu także znaczenie mistyczne. Skład chemiczny:CaCO3; Postać:trygonalny; Twardość w skali Mohsa:3,5 - 4; Gęstość:2,6 - 2,7 g/cm3; Połysk:szklisty, na przełamie tłusty; Barwa:łososioworóżowy, czerwony, ciemnoczerwony, niebieski (bardzo rzadki), czarny. Spotyka się także odmiany wielobarwne; Rysa:biała; Łupliwość:brak; Przełam:nierówny, haczykowaty, kruchy;Informacje ogólne:Korale są pochodzenia organicznego. Są to szkielety wapienne koralowców. Większość koralowców tworzy rafy, atole i ławice o gęsto rozgałęzionych pniach. Właśnie te szkielety, wytwarzane przez niewielkie polipy, wykorzystuje się jako materiał jubilerski. Z wielkiej liczby tworzących się organicznie korali wyróżniają się te gatunki, które z racji swej barwy szczególnie nadają się na ozdoby. Prawdziwe są czerwone, białe, a także czarne. Szczególnie lubiane są korale czerwone. Korale, rozwijające się w morzu, to siedziba kolonii drobnych, pojedynczych zwierzątek, które razem stanowią wspólny organizm. Drzewiaste czy krzaczaste formy koralowe powstają z kwasu węglowego. Siedziby pojedynczych żyjątek stanowią jakby kopalniane zagłębie. Koralowce mają okrągły kształt, są silnie zakorzenione w morskim gruncie. Pojedynczy krzak może mieć ciężar do 20 kilogramów, przy czym korale z jednego krzaka mogą mierzyć od 4-6 do 20-40 centymetrów. Plamiste i ciemnoczerwone korale mogą się nieco odbarwić w wyniku długiego moczenia. Umieszczenie ich na krótki czas w nadtlenku wodoru (wodzie utlenionej) przywraca pierwotny kolor. W starożytności korale powszechnie wykorzystywano do wyrobu ozdób i talizmanów. Wykopaliska z epoki brązu potwierdzają, że już ludzie tego czasu przyozdabiali swą broń koralami. Dzisiaj korale obrabia się na okrągło, nawlekane są na sznury i noszone na szyi czy przegubach rąk. Obyczaj każe jeszcze Włochom nosić małe gałązki korali w charakterze talizmanu oraz środka ochronnego przed złym spojrzeniem. Z korali wyrabia się także broszki, kolczyki, wisiorki i guziki. Koralom poddawanym obróbce nadaje się zwykle kształt obły, kulisty i korale zbierane są z ławic koralowych w morzach na głębokości 50-200 metrów przede wszystkim na wybrzeżach Morza śródziemnego, wybrzeżach Indii, w Golfie Biskajskim, w okolicach Madeiny, Wysp Kanaryjskich, Mauritiusa, na Archipelagu Malajskim i południowo-zachodnich wybrzeżach Japonii. Rybacy ciągną specjalne sieci koralowe po morskim dnie, za ich pomocą wyrywają drzewa koralowe, a następnie wciągają na pokład statku. Tutaj części miękkie zostają oddzielone, a korale posortowane według jakości i barwy. Włosi rozróżniają następujące odmiany: 1) białą, 2) białą z różowymi plamkami, 3) w kolorze mięsa, 4) bladoróżową, 5) żywo czerwoną, 6) o podwójnej barwie, 7) czerwoną, 8) ciemnoczerwoną, 9) o barwie granatu. Czarne korale pochodzą z innego gatunku zwierząt. Jest to Anthozoen o intensywnie czarnym lub ciemnobrązowym szkielecie, występujący w rejonie Archipelagu Malajskiego, w Morzu Czerwonym i rzadziej w śródziemnym. Skład chemiczny:(Na8CL2(ALSi04)6); Postać:regularny; Twardość w skali Mohsa:5,5; Gęstość:2,3 do 2,4 g/cm3; Połysk:tłusty; Barwa:niebieska; Rysa:jasnoniebieska; Łupliwość:doskonała; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Główny minerał - to lazuryt (25 -40 %) obok niego inne minerały: grupy sodalitu między innymi: augit, kalcyt, diopsyd, piryt. Substancją barwiącą jest siarka. Nazwa tego kamienia składa się z łacińskiego słowa lapis "kamień" i arabskiego azul "niebieski". Istnieją różne odmiany minerałów o ziarnistej strukturze, lazuryt, kalcyt, augit, homblenda i piryt. Molekuły ultramaryny nadają kamieniowi niebieską barwę. Kalcyt w większej ilości może niekiedy rozjaśnić barwę, natomiast zbyt duża ilość pirytu powoduje powstanie brzydkiego zielonego odcienia. Piękne egzemplarze mają barwę od ciemnolazurowej do intensywnie jasnobłękitnej, przy czym wyodrębnia się połyskujące złotawo ziarna pirytu. Niekiedy powierzchnia jest plamista lub pasiasta, rzadziej w odcieniu zielonkawo-niebieskim, zielono-fioletowym czy czerwono-fioletowym. Poprzez ostrożne ogrzewanie można jasnoniebieskie kamienie zabarwić nieco ciemniej. Minerał jest nieprzezroczysty. Kamień lapis lazuli wrażliwy jest na nacisk, temperaturę, kwasy, mydło. Z lapis lazuli już w starożytności wyrabiano pieczęcie i figury. Starożytni Egipcjanie rzeźbili z niego swe ulubione skarabeusze (święte chrząszcze), nawlekali je na sznurki i zawijali wokół mumii. Dzisiaj wyrabia się z niego przede wszystkim oczka do pierścionków i naszyjniki. Kamień ten używany jest także do wyrobu przedmiotów artystycznych - figurek zwierząt, mozaiki, białym i czarnym kamieniu wapiennym oraz dolomitowym marmurze z granitem lapis lazuli pojawia się w Afganistanie w okolicy Badakszanu, a także na południowym skraju Bajkału. Inne miejsca występowania znajdują się w Chile, gdzie najczęstsze są kamienie zabarwione blado, oraz w Birmie. Skład chemiczny:Cu2CO3(OH)2 + domieszki tlenków Ca, Zn, Si; Postać:jednoskośny. Kryształy słupkowe lub igiełkowe; Twardość w skali Mohsa:3,5-4,5; Gęstość:4,05 g/cm3; Połysk:tłusty; Barwa:zielony do ciemnozielonego; Rysa:jasnozielona; Łupliwość:doskonała w jednym kierunku; Przełam:nierówny, kruchy;Informacje ogólne:Jeśli ogrzeje się ciemnozielony lub szmaragdowo-zielony malachit, zawierający wodę i węglan miedzi, to z kamienia eliminuje się wodę, on zaś staje się czarny. Niektóre egzemplarze, zbudowane z małych monoklinowych kryształków, mają postać kulistych bulw w kształcie nerek, gron czy szyszek. Te bulwy są czarne, a ich wnętrze posiada strukturę radialnie włóknistą. Nieprzezroczysty kamień ma w przełamie jedwabisty połysk, co uwidacznia się wskutek oszlifowania. Na przemian jaśniejące i ciemniejące miejsca tworzą ładny rysunek. Wyrabia się z nich broszki, wisiorki i naszyjniki, również inne przedmioty nadające się do wykorzystania w jubilerstwie znajdują się na Uralu, w południowo-zachodniej Afryce, w Kongo, Katandze, Rodezji, Chile, Arizonie (USA) i Australii. Skład chemiczny:SiO2; Postać:trygonalny; Twardość w skali Mohsa:7,0; Gęstość:2,65 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,544 ; 1,553; Dyspersja:0,013; Połysk:szklisty, na przełamie tłusty; Barwa:czarna (białe wtrącenia); Rysa:biała lub szarawa; Łupliwość:wyjątkowo wyraźna; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Biały lub czerwono zabarwiony nieprzezroczysty onyks należy do grupy chalcedonu i jest rzadko występującą odmianą agatu. Istnieje naturalnie zabarwiony czarny onyks, można też jednak agat zabarwić sztucznie na czarno. Dawniej kamienie te impregnowano miodem, obecnie na tydzień umieszcza się je w gorącym roztworze cukru. Po tym zabiegu kamień jest ogrzewany lub oddziałuje się na niego kwasem siarkowym, co sprawia, że cukier zwęgla się i w efekcie powstaje czarne zabarwienie. Onyks stosuje się przede wszystkim do wyrobu kamei i pieczęci. Już w starożytności uważano onyks za kamień szczególnie szczęśliwy i właśnie z tego minerału wykonana była osobista pieczęć cesarza Chin, poddanym zaś pod karą śmierci zabroniono posługiwać się tym samym onyksy należą do rzadkich skał. Spotykane na całym świecie; powstają w pogazowych pustkach w skałach wulkanicznych. Skład chemiczny:SiO2xnH2O; Postać:bezpostaciowe naskorupienia, formy groniaste, nacieki; Twardość w skali Mohsa:5,0-6,5; Gęstość:1,9-2,2 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,44 - 1,46 Połysk:szklisty, na przełamie tłusty; Barwa:bezbarwny, mlecznobiały, żółtawy, pomarańczowoczerwony, zielony, czarny; Rysa:biała; Łupliwość:brak; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Minera będący zestaloną koloidalną krzemionką z zawartością wody wahającą się w granicach 1-20%. Posiada wielość barw i odmian, z których w jubilerstwie największym powodzeniem cieszy się opal szlachetny (białawy, z grą barw). W jego materii odzwierciedlają się wszystkie barwy słonecznego spektrum. O jego powstaniu opowiada hinduska baśń:"Kiedy bogowie Brahma, Wisznu i Sziwa byli zazdrośni o pewną niezwykle piękną kobietę, rozgniewali Przewiecznego, który przemienił ich w mgliste obłoki. By jednak bogowie mogli być rozpoznani także pod postacią mgły, każdy z nich otrzymał inny kolor: Brahma swój wspaniały błękit, Wisznu blask złota, a Sziwa płomienną czerwień. Jednak zjawy stały się łupem wiatru, toteż Przewieczny zlitował się i zamienił je w kamień - w szlachetny opal, łączący wszystkie barwy".Niezrozumiałe jest, że ten minerał, którego się obawiano, jeszcze i dzisiaj służy na Wschodzie jako "kotwica nadziei", zapalająca w sobie cnoty wszystkich kamieni szlachetnych. Rzymianin Pliniusz mówił o tym kamieniu, że ma ogień granatu, błyszczącą purpurę ametystu, wspaniałą morską zieleń szmaragdu, złocistość topazu, głęboki błękit szafiru, co sprawia, że powstaje cudowna gra barw. Gra barw zachodzi na cienkich warstwach poprzez interferencję światła. Cieniutkie warstwy stanowią połączenie kwasu krzemowego i wody. W zależności od grubości warstwy występuje albo kolorystyczne pomieszanie, albo dominuje jedna barwa. Za najcenniejsze i najbardziej poszukiwane uznaje się powszechnie opale czarne, ponieważ ciemne tło najlepiej uwidocznia barwne refleksy świetlne. Wadą opali jest ich duża wrażliwość na zmiany temperatury oraz postępujący stale proces dehydratacji, który może spowodować pękanie czarne opale znajdowane są w Australii i Meksyku. W krajach tych, a także na Węgrzech, pojawiają się egzemplarze cennych odmian min:opal biały - szlachetny;ognisty opal o odcieniu pomarańczowo-czerwonym;wodny opal;mleczny opal;opal Arlekina;opal mszysty;opal jaspisowy;opal czarny;opal onyksowy;opal pospolity;opal wątrobowy;opal złoty;opal żywiczny. Skład chemiczny:Al2O3; Postać:dwunastościan rombowy, czasem w połączeniu z dwudziestoczterościanem deltoidowym; Twardość w skali Mohsa:9,0; Gęstość:3,9 - 4,1 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,763 - 1,772 oraz 1,579 - 1,768; Dyspersja:0,018; Połysk:szklisty; Barwa:żółty, czerwonożółty; Rysa:bezbarwna; Łupliwość:niewyraźna, równoległa do ścian postaci; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Do bardzo cennych i rzadkich kamieni należy padparadsza, pomarańczowo-czerwona odmiana szafiru z grupy korundu. Nazwa jest syngalejska i oznacza "czerwień poranka". Przezroczysty kamień o trygonalnej formie krystalicznej składa się z tlenku glinu i jest pochodzenia wulkanicznego. Pod względem twardości przewyższa go tylko diament. Skład chemiczny:forsteryt Mg2SiO4, fajalit Fe2SiO4; Postać:rombowy, ziarnisty, zbity; Twardość w skali Mohsa:6,0 - 7,5; Gęstość:3,27 - 4,2 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,635 - 1,681 ; 1,670 - 1,706 ; 1,689 - 1,718; Dyspersja:0,018; Połysk:szklisty, w przełamie tłusty; Barwa:oliwkowozielony; Rysa:bezbarwna; Łupliwość:wyraźna; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Peridot znany jest także pod nazwą chryzolitu. Jego klasyczną barwą jest uspokajająca zieleń oliwkowa lub "mszysta", z lekko oleiście wyglądającą powierzchnią. Za jego intensywnie zielony kolor odpowiadają domieszki niewielkiej ilości chromu lub w 1500 roku przed Chrystusem znajdowano peridoty nad Morzem Czerwonym, skąd w późniejszym czasie krzyżowcy przewieźli je do Europy. Kamień, który należy do rodziny oliwinów, odkrywano później w Burmie, Australii, Norwegii i Meksyku. Skład chemiczny:wapń + węglan + substancja organiczna + woda; Postać:rombowy; Twardość w skali Mohsa:6,0 - 7,5; Gęstość:2,5 - 4,5 g/cm3; Połysk:szklisty, w przełamie tłusty; Barwa:biała, różowa, srebrna, kremowa, złota, zielona, niebieska, czarna; Rysa:biała; Łupliwość:brak; Przełam:nierówny;Informacje ogólne:Perły tworzą morskie małże z rodziny ostryg. Żyją one w płyciznach przybrzeżnych wód Oceanu Indyjskiego, Zatoki Perskiej, a także u wybrzeży Australii, Cejlonu, Japonii, Borneo, Ameryki środkowej. Jeszcze dzisiaj muszle małż wyławiane są przez poszukiwaczy pereł. Jest to zajęcie bardzo uciążliwe, jako że prawdziwe perły wskutek dużego popytu są obecnie rzadkością - jedynie co czterdziesta wyłowiona muszla zawiera perłę. Dwie substancje tworzą perły. Małe płytki macicy perłowej, która składa się z kwaśnego węglanu wapnia, są koncentrycznie ułożone wokół punktu środkowego. Poprzez konchę, substancję rogową, utrzymywane są w całości. Komórki nabłonkowe muszli wydzielają obie substancje, jeśli do jej środka dostanie się jakieś drobne, obce ciało, np. ziarnko piasku. Człowiek już wcześniej poznał tajemnicę wzrostu pereł, wykorzystał zatem tę wiedzę i podkłada małżom drobne, obce ciała między płaszcz a skorupę, o resztę zaś zwierzątko troszczy się samo. W Chinach w ten sposób uzyskuje się małe figurki i wyobrażenia Buddy. Idealnie kuliste i półkoliste perły o zwartej formie mają różne miejsca powstawania i są przymocowane do tkanki płaszcza. Wystarczy przesunięcie tkanki płaszcza (np. wskutek zranienia, bez dostania się obcego ciała), żeby mogła narodzić się perła. To rozpoznanie wykorzystuje się przy uzyskiwaniu pereł hodowlanych. Koncha może zabarwiać perły w zależności od rodzaju małży. Barwa podstawowa - zależy od ilościowego stosunku aragonitu (węglanu wapnia) do konchioliny. Perły zbudowane tylko z masy perłowej są białe; w miarę wzrastania ilości konchioliny barwa podstawowa staje się ciemniejsza. Zestaw barw pereł przedstawia poniższa charakterystyka:perły białe - o barwie podstawowej białej lub zbliżonej do białej i bardzo słabym "oriencie" lub "overtonie";perły czarne (nazwa tradycyjna) - o barwie czarnej, prawie czarnej lub szarej: także brunatnej, ciemnoniebieskiej, niebieskozielonej lub zielonej i grafitowym połysku;perły brązowe - odmiana pereł czarnych o barwie brunatnej i charakterystycznym intensywnym połysku;perły niebieskie - odmiana pereł czarnych o barwie ciemnoniebieskiej do szaroniebieskiej, wywołanej obecnością warstewki konchioliny tuż pod zewnętrzną powierzchnią, domieszkami mikroskopijnych cząsteczek iłu lub obecnością domieszek w aragonicie. intensywnym połysku;perły kremowe - o barwie podstawowej kremowej, modyfikowanej słabym "orientem" lub "overtonem";perły kremoworóżowe - o barwie podstawowej kremowej i różowym "oriencie" • perły różowe - o barwie podstawowej różowej lub innej i intensywnym różowym "oriencie";perły "fancy" - o barwie podstawowej białej lub kremowej i różowym "oriencie" oraz nakładającym się na nie niebieskozielonym, fioletowym, purpurowym, niebieskim a niekiedy zielonym "overtonem";perły kremoworóżowe "fancy" - perły kremowe o intensywnym różowym "oriencie" z poświatą "overtonu"."Orient" - terminem tym określa się delikatną, zwykle punktową grę barw, o różnych odcieniach barwy różowej."Overton" - terminem tym określa się zjawisko występowania dodatkowych barw, zwykle niebieskozielonej, fioletowe, purpurowej, niebieskiej lub zielonej, modyfikujących barwę jako substancja organiczna może wysychać, toteż jeśli chce się, aby perły zachowały swój blask, trzeba o nie bardzo dbać. Mogą wysychać, jeśli nie są noszone, z kolei przy dużej wilgotności zdarza się, że pękają lub rozkładają się. Preferowane są perły o kształcie kulistym, ale cenione bywają także w kształcie gruszki, kropli, np. jako oczka pierścionków. Perły zwane bouton to perły jednostronne lub półkoliste, natomiast całkiem nieregularnie ukształtowane określa się jako barokowe. Charakterystyka kształtów pereł znajduje się poniżej:perły okrągłe - okazy o typowym regularnym kształcie kuli lub lekko spłaszczone;perły barokowe - okazy o bardzo nieregularnych w kształcie kropli - okazy o kształcie zbliżonym do kropli lub gruszki;perły w kształcie guzika - okazy słabowypukłe, jednostronnie płaskie;perły w kształcie ziarna - drobne okazy, o masie poniżej 0,25 grana (1 gran = = 0,25 karata) i asymetrycznym kształcie;perły połówkowe - półwypukłe perły, jednostronnie płaskie;perły ćwiartkowe - okazy w trzech czwartych owalne, w jednej czwartej płaskie;perły inne: słodkowodne lub ocenie perły ma znaczenie jej wielkość. Wymiary są zróżnicowane - od drobnych (wielkości ziarna) do dużych jak gołębie jajo. Wartość pereł jest również funkcją ich barwy podstawowej, połysku, przeświecalności, kształtu, charakteru powierzchni, wielkości (masy). W przypadku jednoczesnego stosowania kilku lub kilkunastu pereł (naszyjniki), istotnym dla oceny wartości staje się stopień wzajemnego dopasowania okazów. Ocena pereł podlega poniższym kulisty jest najbardziej ceniony;perły różowe są najbardziej cenione w Europie i USA przez damy o jasnej karnacji. Ciemnowłose panie z krajów południowych preferują perły kremowe;najwyższą cenę uzyskują perły różowe, później kremowe, białe i czarne na dalszych miejscach brunatne i inne;na podstawie barwy i połysku znawca może określić pochodzenie pereł;ciężar pereł podaje się w granach. (1 gran = = 0,25 karata), tylko bardzo małe perły mierzy się w karatach;oceny wartości pereł dokonuje się stosując odpowiednie przeliczenia; dokonują tego specjaliści;zależność ceny od masy jest ujęta regułą Taverniera - cena wzrasta z kwadratem masy wyrażonej w granach;szczególnie duże i piękne perły nie podlegają regule szacunkowej (osiągają na rynkach nieraz bardzo wysokie ceny);jednakowe perły w naszyjniku maja wartość znacznie wyższą;perły ze sztucznej hodowli są oceniane niżej, a jeszcze niżej od nich perły wzrostu pereł jest stosunkowo małe. Perły naturalne przyrastają rocznie o około 0,09 milimetra, podczas gdy perły hodowlane o około 0,15 milimetra, a na fermach mórz południowych nawet i o 1,5 milimetra. W zależności od rodzaju perły jej ciężar właściwy waha się w granicach 2,60 do 2,85, przy czym perły hodowlane są cięższe od naturalnych. Mimo swej małej twardości, wynoszącej 2,5-3,5, perły posiadają dużą wytrzymałość, co zawdzięczają płytkom macicy perłowej, współtworzącej konchę. Ich charakterystyczny połysk, określany jako połysk lustrzany lub szkliwo, powstaje na bardzo cienkich warstwach macicy perłowej. Ma w tym swój udział też i pewna przezroczystość zewnętrznej powierzchni. Jako ozdoby najczęściej perły noszone są w postaci naszyjników - poszczególne egzemplarze przewierca się i nawiązuje je na cienkim sznurze. Naszyjniki mają określony układ. Środkowa perła jest największa, od niej w obie strony następne zmniejszają się coraz bardziej. Bywają też naszyjniki złożone z pereł jednakowej wielkości. Naszyjniki mogą być pojedyncze lub też składać się z kilku sznurów (collier de chien). W innych ozdobach perły mocuje się za pomocą cienkich sztyfcików na płaskich podkładach, natomiast perły w kształcie półkuli tak jak kamienie. Perły służą do wyrobu pierścionków, kolczyków, wisiorków, ozdobnych szpil i broszek. Zabrudzone perły czyści się eterem etylowym lub wodą z dodatkiem alkoholu albo też płucze w roztworze węglanu potasu, po czym należy przepłukać je czystą wodą i osuszyć. Perły o odcieniu matowym najlepiej polerować mieszaniną złożoną z proszku alabastrowego, macicy perłowej, masy koralowej oraz białego handlu perłami mniejsze znaczenie mają te pochodzące z wód słodkich. Najważniejszym rejonem ich produkcji jest Ameryka Północna. Długą tradycję mają połowy rzecznych pereł w Chinach. W Chinach handel perłami trwa już od 4500 lat. Egipt, Indie, Persja, Syria, Palestyna, Grecja i Rzym handlowały nimi już w starożytności. Główną siedzibą wschodniego handlu perłami jest Bombaj. Bardzo cenione są perły srebrno-czarne i czarne. Indie dostarczają pereł delikatnie różowych, Cejlon lekko żółtych, Panama lekko złociście-żółtych, Meksyk czerwono-brązowych, Japonia jasnozielonych, Australia białych. Jasno-różowe perły pochodzą z Wysp Bahama, różowo-czerwone i czarne z Kalifornii. Skład chemiczny:Al2O3; Postać:trygonalny; Twardość w skali Mohsa:9,0; Gęstość:3,95 do 4,1 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,763 - 1,772 oraz 1,579 - 1,768; Dyspersja:0,018; Połysk:szklisty, diamentowy; Barwa:czerwona o różnych odcieniach i różnym stopniu nasycenia; niekiedy wielobarwny; Rysa:biała; Łupliwość:brak; Przełam:muszlowy lub zadziorowy; kruchy;Informacje ogólne:Kamień symbolizujący miłość oraz oświecenie należy, podobnie jak szafir, do grupy korundu. Nazwa minerału pochodzi od sanskryckiego słowa rebeus "czerwony". Najrzadszy spośród wszystkich kamieni szlachetnych, o którym baśnie mówią, że zawiera praiskry wszelkiego życia, w obrazowym języku Orientu określany jest jako "kropla krwi z serca Matki Ziemi". Składa się przede wszystkim z tlenku glinu, a uzyskuje swą pełną przepychu barwę dzięki dwuprocentowej domieszce tlenku chromu. Kryształy rubinu mają system trygonalny. Najcenniejszą barwą rubinu jest tzw. gołębia krew - czysta czerwień z odrobiną niebieskawego odcienia. Ciemnoczerwone rubiny najczęściej posiadają lekki odcień fioletowy. Przezroczysty rubin szczególnie korzystnie wygląda w świetle słonecznym, niezły też jest jednak jako kamień wieczorny. Obok kamieni zabarwionych regularnie istnieją okazy pasiaste albo cętkowane. Rubiny gwiaździste szlifuje się według wzoru cabochon, uzyskując wtedy efekt sześciopromienistej gwiazdy, co jest szczególnie wysoko cenione; kiedy patrzy się na kamień, rodzi się wrażenie, że gwiazda przesuwa się po nim. Zjawisko to wywołane jest obecnością cienkich jak włos domieszek. Jaśniejsze plamy w rubinach najczęściej dają się usuwać poprzez ogrzewanie. Wielkość znajdowanych rubinów jest z reguły bardzo mała. Przeciętnie kamienie ważą 1/8 karata, a rubiny o ciężarze od sześciu do ośmiu karatów są rzadkością. Największy znaleziony do tej pory okaz ważył 400 karatów i został podzielony na trzy występują najczęściej jako składnik bogatych w glin skałach metamorficznych, także jako minerał kontaktowy w marmurachdolomitowych i kalcytowych. Występują inkluzje wskazujące na pochodzenie kamieni: np. dla rubinów birmańskich charakterystyczne są krótkie igiełki rutylu; dla tajlandzkich - brak rutylu; pakistańskie zwykle zawierają kryształy flogopitu, chlorytu, monacytu, spinelu, rutylu, magnetytu i pirytu. Zasadniczo kamienie pochodzą z Birmy. Rubiny z Cejlonu są zwykle nieco jaśniejsze, przy czym ich barwę można określić jako jasnomalinowo-czerwoną. Kamienie z Syjamu nierzadko mają odcień brązowawy, co jest spowodowane obecnością cząstek żelaza. Skład chemiczny:Al2O3; Postać:trygonalny; Twardość w skali Mohsa:9,0; Gęstość:3,95 do 4,1 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,763 - 1,772 oraz 1,579 - 1,768; Dyspersja:0,018; Połysk:szklisty, diamentowy; Barwa:niebieska; Rysa:biała; Łupliwość:brak; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Szafir, podobnie jak rubin, należy do grupy korundu, występuje jednak znacznie częściej niż rubin. Rzadką odmianą niebieskiego przezroczystego kamienia, symbolizującego wierność, jest zabarwiony pomarańczowo padparadsza. W sanskrycie szafir nazywa się sauritana "kamień poświęcony Saturnowi", w języku chaldejskim nazywa się on sampir, w arabskim - safir, w greckim - sappherros, a w łacińskim - saphirus. Tak jak i rubin szafir składa się z tlenku glinu, swą barwę natomiast zawdzięcza domieszce tytanu. Najrzadszy jest bezbarwny leukoszafir, który nie zawiera żadnej zabarwiającej domieszki. Szafiry działają szczególnie jako kamienie wieczorne, w świetle dziennym wydają się natomiast bardzo ciemne. Występują zarówno kamienie jednobarwne, jak i nakrapiane bądź pasiaste. Nierówny rozkład barw można zlikwidować poprzez zastosowanie odpowiedniego szlifu - najciemniej zabarwiona część znajduje się na szczycie. Światło padające na fasety przyjmuje określony kierunek, co sprawia, że cały kamień wydaje się zabarwiony jednakowo. Jak w przypadku rubinu, tak i w odniesieniu do szafiru może wystąpić zjawisko sześciopromienistej gwiazdy. Różne odcienie niebieskiej barwy zależą, od obecności żelaza i tytanu. Występują kamienie o następujących barwach:przypominającej akwamaryn;szmaragdowej;niebiesko-zielonej;o barwie perydotu;topazu;czerwono-żółtej;takiej jak hiacynt lub jak ametyst;możliwe są również barwy cenione są szafiry indyjskie z Birmy i Syjamu, posiadające odcień ciemnochabrowy, szafiry z Cejlonu są zaś nieco jaśniejsze. Dzięki delikatnym, włóknistym wtrąceniom błękit chabrowy uzewnętrznia się zwłaszcza w szafirach z Kaszmiru. Indyjskie szafiry pochodzą przede wszystkim z Syjamu i Birmy, gdzie najczęściej znajdowane są razem z rubinami. Znaczące odkrycia zostały dokonane na Cejlonie i w Kaszmirze, ale także w Australii, natomiast złoża w Montanie (USA) nie mają już większego znaczenia. Indyjskie Muzeum Historii Naturalnej posiada w swych zbiorach szafir cejloński ważący 163 karaty i żółty szafir, także z Cejlonu, o wadze 100 karatów. Skład chemiczny:Al2Be3Si6O18; Postać:heksagonalny; Twardość w skali Mohsa:8,0; Gęstość:2,63 do 2,80 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,56 - 1,58; Dyspersja:0,014; Połysk:szklisty; Barwa:zielony; Rysa:biała; Łupliwość:niewyraźna; Przełam:nierówny;Informacje ogólne:W XIII wieku Bartolomeus Angelicus powiedział: "Szmaragd jest kamieniem szlachetnym, ma barwę zieloną jak chłód morza przy jasnym niebie i słonecznej pogodzie. Jest jednym z najpiękniejszych spośród kamieni szlachetnych i ozdabia dostojną królewską dłoń". Egipcjanie, którzy wydobywali ten przezroczysty minerał już dwa tysiące lat przed narodzeniem Jezusa (nad Gjebel Sikait w pobliżu Morza Czerwonego), określali go jako kamień zakochanych, bowiem miał im przydawać magicznych mocy. Szmaragd jest najcenniejszym kamieniem spośród beryli i swą wartością dorównuje diamentowi i rubinowi. Jego nazwa pochodzi z greckiego smaragdos "zielony", przy czym słowo to wywodzi się ponoć z języka perskiego. Istnieje wiele stopni pośrednich między jasnym i ciemnozielonym szmaragdem. Mniej cenne są kamienie żółto-zielone, jaskrawozielone i szarozielone. Pełne szmaragdy nie mają żadnych domieszek ani rys. Małe rysy czy krople roztworu nie są oceniane jako wady, dopóki w istotny sposób nie zmniejszają przejrzystości. Domieszki tlenku chromu nadają kamieniowi jego barwę, a dodatki żelaza mogą wpływać niekorzystnie. Szmaragd często zawiera inkluzje gazowe, ciekłe oraz mineralne: kalcyt, piryt, bioyt, inne minerały. Charakter inkluzji często zdradza miejsce pochodzenia danego okazu. Szmaragd obrabia się za pomocą różnych szlifów, przy czym duże kamienie szlifem kulistym lub cabochon. Wykonuje się również grawerunki. Piękno i głębia barwy, obok czystości, decydują o jego wartości. Szczególnie duży kamień o wadze 2205 karatów znajduje się w skarbcu w złoża szmaragdów znajdują się w Kolumbii. Inne miejsca wydobywania leżą na Uralu, w północnym Transwalu i Indiach. Złoża brazylijskie nie mają już znaczenia jak uprzednio. Kopalnie Kleopatry w Górnym Egipcie posiadają dzisiaj już tylko historyczne znaczenie. Pojedyncze małe kamienie znajdowane są także w Habachtal w Alpach Salzburskich. Skład chemiczny:Al2[(F,OH)2|SiO4]; Postać:rombowy; Twardość w skali Mohsa:8,0; Gęstość:3,4 do 3,6 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,607 - 1,629 ; 1,610 - 1,631 ; 1,617 - 1,638; Dyspersja:0,014; Połysk:szklisty; Barwa:bezbarwny lub różne barwy; Rysa:biała; Łupliwość:doskonała; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Jak głosi legenda, swą nazwę kamień zawdzięcza wyspie na Morzu Czerwonym. Grupa rozbitków po osiągnięciu zbawiennego brzegu miała znaleźć tam po raz pierwszy ów minerał, który nazwano topazos, co oznacza "poszukiwany - znaleziony". Szczególny blask tego kamienia ceniony jest bardzo z powodu czystości i jasności jego kryształów. W sanskrycie tapas oznacza "ogień". Barwiące domieszki tlenku glinu zawierają także żelazo i chrom, przy czym chrom daje żółtą, a żelazo niebieską kolorystykę. Skalę czystości minerału wyznacza przedział od przezroczystości do półprzezroczystości. Z powodu swej dużej skłonności do rozłamywania topazy nie są używane do prób twardości, chociaż ich własny stopień twardości jest wysoki (8). Barwa kamienia najczęściej bywa zróżnicowana, częstsze są bledsze, rzadsze ciemniejsze. Stosunkowo często pojawiają się też minerały w pełni bezbarwne. Nie należy do rzadkości kamień żółty w różnych odcieniach - od czystego żółtego poprzez ciemnobrązowo-żółty z odcieniem brązowym. Natomiast kamienie zdecydowanie czerwone lub delikatnie różowe nie występują często. Brązowe i żółte topazy z Brazylii można w wyniku ogrzewania zabarwić na różowo. Częste są kamienie jasnobłękitne, posiadające odcień zielonkawy. Żółte kryształy odbarwiają się w procesie ogrzewania. Wskutek napromieniowania światłem ultrafioletowym minerały zabarwione różowo mogą odzyskać swą pierwotną barwę, natomiast jasnobłękitne pod wpływem intensywnego światła dziennego i słonecznego zwykle stają się bladożółte. Sam kamień, w którym nierzadko można zauważyć płynne wtrącenia, wykazuje skłonność do naelektryzowania się przez tarcie. W handlu topazy występują pod różnymi określeniami, zależnymi od ich barwy, np. topaz złoty, topaz dymny. Topaz znajdujący się w portugalskiej koronie królewskiej, znany jako "Braganza", odznaczający się nadzwyczajnym pięknem i przejrzystością, waży 1680 karatów. Jeden bezbarwny kamień 1300 karatowy posiada Muzeum Brytyjskie w Londynie. Bezbarwne topazy najczęściej szlifuje się szlifem brylantowym, a kamienie barwne - schodkowym lub najważniejsze złoża topazów posiada Brazylia i Cejlon, wcześniej zaś do ich producentów należała również Rosja. Mniejsze ilości topazów znajdują się w USA, Japonii, Australii, Nigerii, Rodezji i na Madagaskarze. Interesujące, że pojedyncze egzemplarze odkrywano także w Rudawach Saksońskich. Skład chemiczny:CuAl6(0H)8(P04)45H2O; Postać:trójskośne (rzadkie groniaste skupienia); Twardość w skali Mohsa:5,0-6,0; Gęstość:2,31- 2,84 g/cm3; Połysk:tłusty; Barwa:błękitna, niebieskozielona, jabłkowozielona; Rysa:biała do zielonkawej; Łupliwość:doskonała, w kryształach w dwóch kierunkach; Przełam:muszlowy, nierówny;Informacje ogólne:Turkus to minerał symbolizujący prawdziwość. Turcja nadała mu swe imię, bowiem droga handlu owym kamieniem wiodła przez ten właśnie kraj. Turkus, składający się z fosfatu tlenku glinu, jest przejrzysty tylko w cienkich kawałkach. Najbardziej pożądaną barwą minerału jest czysty i jasny błękit. Istnieją też odmiany o odcieniach szarych i niebieskich, wpadających w zielone, przy czym wszystkie barwy są bardzo delikatne. Kolorystykę tę nadają miedź i żelazo. Ponieważ kamień reaguje bardzo wrażliwie, pierścionki z turkusem podczas mycia rąk powinny być zawsze zdejmowane. Negatywnie działa też wydzielany przez skórę pot, nadto kamień należy chronić przed wszelkim zanieczyszczeniem. Pogorszenie barwy możliwe jest także pod wpływem: światła, olejów i kosmetyków, środków czystości oraz przesuszenia. Turkus najczęściej szlifuje się płasko, owalnie lub okrągło, a grawerowane okazy mają równe powierzchnie. Najbardziej cenione przez kolekcjonerów przedmioty artystyczne wykonane z tego kamienia pochodzą z okręgu Niszapur w prowincji Chorassan w Persji znajduje się najcenniejszy materiał, tzn. kamienie od bladoniebieskich do zielonkawych; w tym rejonie wydobywa się je od niemal tysiąca lat. Pozostałe miejsca wydobycia znajdują się w Afganistanie, Tybecie, Nowym Meksyku, USA i Afryce Południowej, Chinach, Gwatemali, Nowej Południowej Walii i Argentynie. Już na cztery tysiące lat przed Chrystusem znane były kopalnie turkusu na półwyspie Synaj i w Egipcie. Skład chemiczny:AB9[(OH)4|(BO3)3|Si6O18] - Przy czym pozycje A i B mogą obsadzać różne metale; Postać:trygonalny; Twardość w skali Mohsa:7,0-7,5 Gęstość:2,90 do 3,26 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,648 - 1,655 ; 1,625 - 1,633; Dyspersja:0,016; Połysk:szklisty; Barwa:bezbarwny, różne barwy; Rysa:biała; Łupliwość:brak; Przełam:muszlowy, nierówny;Informacje ogólne:Turmalin, który już przez krzyżowców traktowany był jako talizman ochronny, dotarł do Europy na początku XVIII w. pod singalejską nazwą turmali. Nazwa oznacza "przyciągający pył" i została nadana kamieniowi z powodu jego właściwości - potarty lub rozgrzany przyciąga drobiny popiołu, lub skrawki papieru. Obecnie turmalin jest jednym z bardziej lubianych kamieni szlachetnych. W jego skład wchodzą bor i tlenek glinu, przy czym obecne są w nim jeszcze woda, fluor, sód, potas, lit, wapń, magnez, żelazo, tytan i mangan. Zabarwienia dają przede wszystkim chrom, nikiel, kobalt, żelazo, mangan, tytan i lit. Turmaliny są najczęściej przezroczyste do przeświecających, ale zdarzają się też intensywnie zabarwione kamienie nieprzezroczyste. Bogactwo barw turmalinów przewyższa wszystkie pozostałe grupy kamieni szlachetnych. Bezbarwne okazy pojawiają się bardzo rzadko, najczęściej minerały mają odcień żółtawy lub czerwonawy. Zielone turmaliny we wszystkich możliwych odcieniach - od zielonego, żółto-zielonego do niebiesko-zielonego - są najbardziej rozpowszechnione. Charakterystyczna jest głęboka zieleń turmalinów brazylijskich. Czerwone odmiany nazywają się rubelitem, przy czym w ich przypadku istnieje wiele stopni zabarwienia, od różowego do rubinowo-czerwonego, często z odcieniem lekko fioletowym. Niebieskie turmaliny noszą nazwę indygolitu i mogą być jasnoniebieskie, indygo-niebieskie, kobaltowo-niebieskie do ciemnoniebieskich. Rozpowszechniona jest barwa brązowa, rzadsza miodowożółta. Występuje też czarny turmalin. Pozostałe odmiany przedstawia poniższa charakterystyka:achroit - bezbarwna odmiana elbaitu;buergeryt - ciemnobrunatny lub czarny;drawit (dravit) - brunatny, brunatnozielony, brunatnoczerwony;elbait - wielobarwny; liddicoatyt - wielobarwny; rubelit - czerwona odmiana elbaitu;schörl (szerl, szerlit, skoryl) - czarny;tsilaisyt - ciemnożółty lub zielony;uwit (uvit) - ciemnobrunatny, czarny;verdelit - zielona odmiana się, iż oba krańce kamienia są zabarwione różnie, jak w wypadku tzw. głowy Murzynka z Elby (bladożółty i czarny) lub głowy Turka z Brazylii (czerwony i zielony). Niebieskie turmaliny z Afryki Południowej po podgrzaniu do temperatury 650°C mogą zmienić barwę na szmaragdowo-zieloną. Nieregularnie rozłożone, nitkowate kanaliki są charakterystyczną właściwością tego Brazylii znajduje się wszystkie odmiany barw turmalinu. Pozostałe miejsca występowania minerału leżą w USA, na Madagaskarze, w Afryce Południowej, na Uralu i Syberii, natomiast mniej ważne - w Birmie, na Cejlonie, w Bengalu, Syjamie, Kaszmirze, Australii, wschodniej Afryce, na Elbie i w Angoli. Skład chemiczny:SiO2, zawiera wrostki azbestu; Postać:trygonalny; Twardość w skali Mohsa:7,0; Gęstość:2,65 g/cm3; Wsp. załamania światła:1,544 - 1,553 Dyspersja: Połysk:szklisty, na przełamie tłusty; Barwa:złocistozielony, migotliwy; Rysa:biała lub szarawa; Łupliwość:wyjątkowo wyraźna; Przełam:muszlowy;Informacje ogólne:Tygrysie oko to produkt wietrzenia sokolego oka. Materiałem wyjściowym jest agregat kwarcu z obecnymi w nim niebiesko-zielonymi włóknami horn-blendy, której produkty zwietrzenia nadają żółte bądź brązowe zabarwienie. Wskutek ogrzewania barwa może stać się bardziej czerwono-brązowa. Tygrysie oko, podobnie jak i sokole oko, obrabia się płasko lub według wzoru te znajdowane są przede wszystkim w Afryce Południowej i zachodniej Australii. Źródło: Opracowanie własne na podstawie: Materiały firmowe; A. Bolewski, Rozpoznawanie minerałów na podstawie ich cech zewnętrznych i własności chemicznych, Wyd. Geologiczne, Warszawa 1981 r.; H. Brusius, Magia kamieni szlachetnych - ich kosmiczne znaczenie, działanie i promieniowanie, Astrum, Wrocław 2000 r.; S. Giles, Biżuteria - Poradnik kolekcjonera, Arkady, Warszawa 2000 r.; K. Maślankiewicz, Kamienie szlachetne, Wyd. Geologiczne, Warszawa 1982 r.; R. Urbaniak, Nazewnictwo kamieni jubilerskich, Gemur, Wrocław 1998 r.; Wikipedia - wolna encyklopedia, F. Zastawniak, Złotnictwo i Probiernictwo, "Od nowa" - Spółka wydawnicza, Kraków 1995 do strony głównej Kamienie szlachetne i ozdobne nosi się dla przyjemności, z miłości do piękna i harmonii. Wierzymy też, że mają wpływ na nasze zdrowie i urodę, szczęście i powodzenie... Jeśli mamy zamiar kupić biżuterię z kamieniami szlachetnymi czy ozdobnymi, warto się zapoznać z poniższym przewodnikiem. Często używa się określeń "kamienie półszlachetne" i "kamienie szlachetne". Jednak nie istnieje przekonujące rozgraniczenie kamieni mniej i bardziej szlachetnych czy wartościowych. Dlatego lepiej mówić zbiorczo o kamieniach szlachetnych i ozdobnych. Najbardziej znane kamienie szlachetne i ozdobne AGAT Charakterystyczny kamień z grupy kwarcu o wszystkich barwach i budowie wstęgowej lub koncentrycznej. Jest odmianą chalcedonu. Agaty znajduje się jako nagromadzenia kuliste lub w kształcie migdałów, od wielkości obwodu od kilku mm do kilku metrów. Jeśli wnętrze kuli nie zostanie do końca wypełnione warstwami agatu, w pozostałej pustce tworzą się różne kryształy. Występuje w wielu odmianach, na każdym kontynencie. Symbolicznie powiązany ze znakiem Zodiaku - Waga i planetą - Merkury. Wierzy się, że uzdrawia wszystko: ciało, umysł i ducha. Jest korzystny dla skóry, żołądka, wątroby i nerek. Chroni przed szkodliwymi skutkami promieni rentgenowskich i radioaktywnością. Wspomaga cały świat roślin. Poprawia pamięć i powoli poprawę finansów. AKWAMARYN Kamień o barwie bladoniebieskiej do ciemnoniebieskiej lub bladozielonej, z grupy berylu. Nazwa "akwamaryn" pochodzi od barwy wody morskiej (łac. aqua marina). Najbardziej pożądany jest głęboki błękit. Największe i najbardziej znaczące złoża znajdują się w Brazylii. Symbolicznie powiązany ze znakiem Zodiaku - Ryby i planetą - Neptun. Wierzy się, że usuwa bóle gardła i zębów. Przeciwdziała zatrzymywaniu płynów, schorzeniom trawiennym , pecherza i nerek, przeziębieniom i chorobom górnych dróg oddechowych oraz chorobie morskiej. Łagodzi ból oraz pomaga opanować ataki lęku i fobii, zwłaszcza związanych z podróżowaniem drogą morską lub powietrzną. ALEKSANDRYT Jest szczególnie cenioną odmianą chryzoberylu. Aleksandryt (od imienia cara Aleksandra II) w świetle dziennym jest zielony, w sztucznym zaś (poza świetlówkami) - rubinowoczerwony. Symbolicznie powiązany ze znakiem Zodiaku - Lew i planetą - Wenus. Wierzy się, że usuwa przemęczenie. Korzystnie działa przy wrzodach żołądka i zaburzeniach trawiennych. Wspomaga łagodną dietę odchudzającą. Łagodzi problemy z głową, jest dobry na schodzenia ucha wewnętrznego i potrafi złagodzić dzwonienie w uszach. Pomaga w chorobie morskiej i lokomocji. AMAZONIT Zwany też kamieniem amazońskim (nazwa od rzeki Amazonki) jest zwykle nieprzezroczystym, zielonym lub niebieskawozielonym skaleniem potasowym. Symbolicznie powiązany ze znakiem Zodiaku - Panna i planetą - Uran. Wierzy się, że pomaga poprawić i utrzymać zdrowie. Wspomaga leczenie piersi, funkcjonowanie gardła, tarczycy oraz nerwów. Dobrze działa na górny odcinek kręgosłupa. Uważany za kamień odwagi. AMETYST Jest najbardziej cenionym kamieniem z grupy kwarcu. Przyczyną jego zabarwienia jest żelazo. Nazwa (gr.) oznacza "trzeźwy"; w starożytności ametyst uchodził za amulet przeciw pijaństwu. Barwa najczęściej fioletowa, rzadko bladoczerwonofioletowa. Pięknie wygląda w świetle dziennym. Był niegdyś ulubionym kamieniem dostojników kościelnych. Symbolicznie powiązany ze znakiem Zodiaku - Wodnik i planetą - Jowisz. Wierzy się, że jest jednym z najskuteczniejszych kryształów dla każdego rodzaju uzdrawiania, często nazywany jest wszechuzdrawiającym. Daje efekty u ludzi, zwierząt i roślin. Działa na choroby duszy i ciała, a szczególnie problemy emocjonalne. Jest pomocny przy uzależnieniach, łącznie z alkoholem i jedzeniem. Pomaga złagodzić dolegliwości układu trawiennego., zapobiega bezsenności i koszmarom sennym. Uśmierza bóle głowy i oczu. APATYT Kamień może występować w różnych barwach: bezbarwnej, różowej, żółtej, zielonej, niebieskiej, fioletowej. Nazwa (gr. "oszustwo") nadana z powodu możliwości pomylenia z innymi kamieniami. Ma połysk szklisty. Z powodu domieszek odróżnia się wiele rodzajów apatytów. Jasnozielona odmiana nosi nazwę handlową "kamień asparagusowy". Wspomaga leczenie i zapobiega zapaleniu stawów. AWENTURYN Zwany też kwarcem awenturynowym. Odkryty przez przypadek (wł. a ventura) około 1700 r., nazwę uzyskał od podobnie wyglądającego rodzaju szkła. Zwykle jest ciemnozielony z metalicznym połyskiem lub czerwonobrązowy do złotobrązowego. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Rak ( Waga ( Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom serca, dolegliwościom stóp. AZURYT Zwany kamieniem azurytowym lub szessylitem. Nazwa nadana ze względu na lazurytową barwę. Połysk szklisty. Występuje razem z malachitem w złożach rudy miedzi lub w ich pobliżu. Niegdyś używany do produkcji barwnika lazurowego. Wspomaga leczenie i zapobiega bólom głowy. BERYL Wiele odmian berylu wykorzystuje się jako kamienie szlachetne i ozdobne. Zielone beryle noszą nazwę szmaragdów, zaś niebieskie - akwamarynu. Beryl (z wyłączeniem szmaragdu i akwamarynu) jest kamieniem o barwie złotożółtej, żółtozielonej, żółtej, różowej i bezbarwnej. Nazwa "beryl" pochodzi z obszaru indyjskiego i przypuszczalnie od zawsze była określeniem tego samego kamienia szlachetnego. Beryle są kruche, za to odporne na chemikalia używane w gospodarstwie domowym. Posiadają żywy połysk szklisty. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Panna ( Waga ( Strzelec ( Koziorożec ( Wspomaga leczenie i zapobiega dolegliwościom stóp. CHALCEDON Chalcedon właściwy z grupy kwarcu to kamień o barwie niebieskawej lub białoszarej. Składa się on z mikroskopijnych, równoległych włókienek. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od starożytnego miasta nad Bosforem. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Baran ( Rak ( Skorpion ( Strzelec ( Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom oczu, chorobom serca, schorzeniom jąder. CHRYZOKOLA Kamień o barwie zielonej lub niebieskiej, nieprzezroczysty, niekiedy słabo przeświecający. Złoża w Chile, Izraelu, Kongo, Meksyku, Peru, Rosji i USA. Przyporządkowana znakom Zodiaku: Bliźnięta ( Wodnik ( Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom gardła. CYRKON Cyrkon znany jest od starożytności, chociaż pod różnymi nazwami. Obecna nazwa pochodzi prawdopodobnie z perskiego i oznacza "kolor złoty". Występuje w barwach: bezbarwna, żółta, brązowa, pomarańczowa, czerwona, fioletowa, niebieska i zielona. Charakteryzuje się dużą brylancją i intensywnym ogniem. Połysk szklisty do diamentowego. Występują zwykle w postaci otoczaków w złożach aluwialnych. Najczęstsze w przyrodzie są cyrkony szarobrązowe i czerwonobrązowe, bezbarwne spotyka się rzadziej. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Panna ( Wspomaga leczenie i zapobiega schorzeniom jąder, dolegliwościom stóp, żylakom. CYTRYN Ten kamień z grupy kwarcu nosi nazwę od swej cytrynowożółtej barwy. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Bliźnięta. Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom trzustki, rwie kulszowej. CZAROIT Kamień mało u nas znany o barwie od bzowego do fioletowego. Wskutek domieszki widoczne dekoracyjnie białe lub czarne plamy bądź płomienie. Czaroity są przeświecające do nieprzezroczystych. DIAMENT Nazwa diamentu pochodzi od jego twardości (gr. adamas = niepokonany). Rzeczywiście nie istnieje nic twardszego niż diament, stąd też uchodzi on za niemal niezniszczalny. Jego twardość szlifowania jest niemal 140 razy większa niż rubinu i szafiru, kolejnych co do twardości kamieni. Ma dużą łupliwość i dlatego nie należy jedynie uderzać nim o żadną krawędź. Jest za to odporny na czynniki chemiczne. Diamenty istnieją w wielu barwach - bezbarwna (najbardziej ceniona), żółta (najczęstsza), brązowa, rzadko zielona, niebieska, czerwonawa, czarna. Ze względu na typowy połysk diamentowy, inne efekty optyczne, dużą twardość i rzadkość występowania diament uchodzi za króla kamieni szlachetnych. Już od starożytności używano go do wyrobu biżuterii. Diamenty oszlifowane klasyfikuje się wg barwy, czystości, szlifu i masy. Brylant to oszlifowany okrągły diament o szlifie brylantowym. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Baran. Wspomaga leczenie i zapobiega bólom głowy, schorzeniom jąder, dolegliwościom stóp, żylakom, rwie kulszowej. FLUORYT Nazwa (łac. płynąć ) powstała od zastosowania jako topnik w procesie uzyskiwania ciekłych żużli. Połysk szklisty, podział barw (wszystkie niemal barwy, najczęściej zielona, niebieska, fioletowa, żółta) często strefowy i plamisty. Wspomaga leczenie i zapobiega bólom głowy, zapaleniu stawów. GRANAT Granaty to grupa różnie ubarwionych kamieni szlachetnych o podobnej strukturze krystalicznej i podobnym składzie chemicznym. Nazwa (łac. ziarno) nadana została ze względu na okrągławe kształty lub podobieństwo do pestek owoców drzewa granatowego. W języku potocznym pod pojęciem "granatu" rozumie się tylko kamienie czerwone - pirop i almandyn. Pirop ma barwę czerwoną, często z odcieniem brązowawym, był kamieniem modnym w XVIII i XIX w. Almandyn ma barwę czerwoną, często z odcieniem fioletowym. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Koziorożec. Wspomaga leczenie i zapobiega zapaleniu stawów, osłabieniu paznokci, schorzeniom jąder, chorobom trzustki, żylakom. HEMATYT Nazwa hematyt (od gr. krew), a także synonim krwawnik pochodzą od tego, że podczas jego szlifowania ciecz chłodząca zabarwia się na krwistoczerwono. Niegdyś stosowany do wyrobu biżuterii żałobnej, dziś już nie pełni takiej roli. Barwa czarna, czarnoszara, brązowoczerwona. Hematyna - handlowa nazwa imitacji hematytu z prasowanego i spiekanego tlenku żelaza, wytwarzana w USA. W odróżnieniu od hematytu posiada lekkie własności magnetyczne. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Baran ( Wspomaga leczenie i zapobiega bólom głowy. HOWLIT Mlecznobiały, często poprzecinany czarnymi lub ciemnobrązowymi żyłkami, nieprzezroczysty kamień. Zabarwiony na niebiesko udaje turkus. IOLIT Zwany również kordierytem. Barwa iolitu jest zwykle niebieska lub niebieskofioletowa. Bezbarwne i bladoniebieskie iolity należą do rzadkości. JADEIT Jadeit do kamień z grupy żadu, o barwie przeważnie zielonej. Na skutek mocnego zrośnięcia się drobniutkich ziarenek i spilśnionych włókien jest bardzo zwięzły i odporny. Występuje w niemal wszystkich barwach. Trudno go odróżnić od drugiego żadu - nefrytu. W czasach prehistorycznych żad ze względu na swoje właściwości był wykorzystywany do wyrobu broni i narzędzi. W Chinach do dziś wyrabia się z niego figurki. W przedkolumbijskiej Ameryce Środkowej żad był ceniony bardziej od złota. Symbolicznie powiązany ze znakiem Zodiaku - Ryby. Wspomaga leczenie i zapobiega schorzeniom jąder. JASPIS Jaspis często zaliczany jest do chalcedonów, niekiedy jednak ze względu na ziarnistą strukturę traktuje się go jako samodzielną grupę w obrębie rodziny kwarców. Nazwa "jaspis" pochodzi z j. greckiego i oznacza "cętkowany kamień". Jednak w starożytności nazwa ta oznaczała zupełnie inne kamienie niż dziś. Drobnoziarnisty, zbity jaspis zawiera zawsze substancje obce, czasem nawet do 20%. Stąd też duże różnice we własnościach fizycznych, odcieniach barwy i rysunkach. Jednobarwne jaspisy są rzadkością, zwykle jest on wielobarwny, pasiasty lub wzorzysty. Występuje jako wypełnienie szczelin lub żył oraz w postaci buł. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Baran ( Bliźnięta ( Panna ( Wodnik ( Wspomaga leczenie i zapobiega osłabieniu paznokci, chorobom trzustki, rwie kulszowej. KAMIEŃ KSIĘŻYCOWY Kamień należący do grupy skaleni, bezbarwny lub żółty. Jest skaleniem potasowym wykazującym białą migotliwość przypominającą światło Księżyca (stąd nazwa). Szlifowane jako kaboszony. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Rak. Wspomaga leczenie i zapobiega bólom głowy, chorobom trzustki. KARNEOL Karneol jest kamieniem z grupy kwarcu. Jest brązowoczerwoną, przeświecającą lub nieprzezroczystą odmianą chalcedonu. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Lew. Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom serca, osłabieniu paznokci, schorzeniom jąder, żylakom. KRYSZTAŁ GÓRSKI Kryształ górski to bezbarwny kamień z grupy kwarcu. Nazwa "kryształ" pochodzi od gr. słowa oznaczającego lód, gdyż kamień ten uważano za coś na zawsze zamarzniętego. Znane są kryształy górskie o masie wielu ton, lecz kamienie warte oszlifowania zdarzają się rzadko. Często urody dodają im inkluzje innych materiałów (np. pirytu, rutylu, turmalinu). Przyporządkowany znakom Zodiaku: Bliźnięta ( Lew ( Strzelec ( Wspomaga leczenie i zapobiega bólom głowy, chorobom oczu, chorobom gardła, schorzeniom jąder, żylakom. KRZEMIEŃ PASIASTY Krzemień (z grupy kwarcu) jest skamieniałym drewnem o składzie mineralnym jaspisu, chalcedonu, rzadziej opalu. Składa się głównie z krzemionki. Stosowany zwykle do wyrobów artystycznych i dekoracyjnych. W biżuterii najczęściej stosowany jest krzemień pasiasty. Krzemień pasiasty zwany jest kamieniem optymizmu. Występuje w jedynym miejscu na naszej planecie - na Ziemi Sandomierskiej. W neolicie używany był do wyrobu siekierek o znaczeniu magicznym, obrzędowym. Kamień ten usłojeniem przypomina wzburzoną wodę, a uderzony jeden o drugi wytwarza iskry. Prawdopodobnie to połączenie wody i ognia tłumaczy kult magiczny, jakim go otaczano. Spośród kwarców jest jednym z najtwardszych. Krzemień pasiasty w biżuterii stosuje się dopiero od lat 70. XX wieku, obecnie jest bardzo modny. Barwy brązowe, szare, o charakterystycznym wzorze. Stosowany również w radiestezji i bioenergoterapii. KUNZYT To mało znany kamień z grupy spodumenu. Po raz pierwszy został poddany analizie w 1902 r. Substancją nadającą mu barwę różowofioletową lub jasnofioletową jest mangan. Kamienie zwykle są jasne, często spotykane z inkluzjami lub wygojonymi pęknięciami. Kunzyty mają żywy połysk szklisty. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Waga ( KWARC DYMNY Kwarc dymny to kamień z grupy kwarcu. Nazwa pochodzi od dymnej barwy. Przyczyną zabarwienia jest (naturalne lub sztuczne) promieniowanie gamma. Występuje często z inkluzjami igieł rutylu. Barwa brązowa do niemal czarnego, ciemnoszara. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Byk ( Lew ( Waga ( Skorpion ( Strzelec ( Koziorożec ( Ryby ( Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom serca, osłabieniu paznokci, schorzeniom jąder, rwie kulszowej. KYANIT Mało znany kamień zwany też cyanitem. Nazwa (gr. niebieski) powstała od jego koloru. Barwa niebieska do bezbarwnej, niebieskozielona, brązowa, połysk szklisty. LABRADORYT Labradoryt lub labrador to kamień z grupy skalenia. Jego nazwa pochodzi od kanadyjskiego półwyspu Labrador, gdzie został znaleziony. Wykazuje grę barw w metalicznie lśniących odcieniach. Występuje w barwach: ciemnoszarej, szaroczarnej, z grą barw; również bezbarwnej, brązowej, zielonej, czerwonej. Najbardziej charakterystyczne są kamienie z niebieskimi i zielonymi efektami, najcenniejsze z całym widmem. Szczególnie piękną odmianą jest spektrolit - to nazwa handlowa labradorytu występującego tylko w Finlandii. LAPIS LAZULI Zwany też lazurytem ( niebieski kamień) jest kamieniem o barwie lazurowej, filetowej, zielonkawoniebieskiej. W jego składzie są zawsze obecne inne minerały (najbardziej pożądanym jest piryt). Substancją nadającą mu barwę jest siarka. W kamieniach najlepszej jakości barwa jest rozmieszczona równomiernie, na ogół jednak jest plamista lub pasiasta. Najważniejsze złoża lapis lazuli znajdują się w Afganistanie. To kamień wrażliwy na silny nacisk, wysoką temperaturę, gorące kąpiel, kwasy i mydło. Pierścionki z lapis lazuli trzeba zdejmować do prac domowych! Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Waga. Wspomaga leczenie i zapobiega bólom głowy, chorobom gardła, dolegliwościom stóp, żylakom, rwie kulszowej. LARIMAR Nowość na rynku (pojawił się w latach 70. XX wieku), ostatnio bardzo modny kamień. Jest niebieską odmianą pektolitu. Złoża występują jedynie w Republice Dominikany. Daje się łatwo polerować. Wspomaga leczenie i zapobiega bólom głowy, chorobom gardła. MALACHIT Charakterystyczny, jasno- do czarnozielonego, pasiasty kamień używany chętnie w biżuterii. Niezbyt twardy, w przełamie lub po oszlifowaniu skupienia wykazuje pasiastość jasnych i ciemniejszych warstw o koncentrycznych pierścieniach, liniach prostych lub bardziej złożonych wzorach. Jest wrażliwy na wysoką temperaturę i kwasy, amoniak oraz gorące kąpiele. Biżuterię z niego trzeba traktować delikatnie. Malachit był popularny już wśród starożytnych Egipcjan, Greków i Rzymian jako kamień ozdobny, amulet i... cień do powiek (roztarty na proszek). Wciąż jest poszukiwanym kamieniem ozdobnym i dekoracyjnym. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Koziorożec ( Wodnik ( Wspomaga leczenie i zapobiega bólom głowy, chorobom oczu, zapaleniom stawów, rwie kulszowej. MARKAZYT Najczęściej w kolorze brązu, również zielonożółty, brązowawy. Nieprzezroczysty, dość twardy kamień. Bardzo podobny do pirytu. MOLDAWIT Zwany inaczej mołdawitem, wełtawitem, kamieniem butelkowym czy chryzolitem wodnym, moldawit jest skałą (tektytem) mającą zastosowanie jako kamień szlachetny i ozdobny. Nazwa pochodzi od rzeki Wełtawy (niem. Moldau) w Czechach. Są to skondensowane opary skalne powstałe po uderzeniu meteorytu. Ma zbrużdżoną powierzchnię i szklisty połysk, barwę butelkowozieloną do brązowozielonej lub ciemnobrązową do czarnej. NEFRYT Nefryt, podobnie jak bardzo podobny jadeit, należy do grupy żadu. Jest zbitym, spilśnionym aktynolitem, jeszcze bardziej zwięzłym od jadeitu. Występuje w niemal wszystkich barwach, bywa również pasiasty bądź plamisty, często z żółtawym odcieniem. Najbardziej pożądany jest zielony. Połysk szklisty. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Waga ( OBSYDIAN Obsydian jest skałą używaną jako kamień szlachetny i ozdobny. Już w czasach prehistorycznych stosowany był do wyrobu amuletów i naszyjników. Barwy czarna, szara, brązowa, zielona. Różne odmiany wskutek inkluzji błyszczących kryształów wykazują migotliwość złotą lub srebrną. Obsydian śnieżny - nazwa handlowa obsydianu z szarobiałymi, kulistymi wrostkami krystobalitu. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Skorpion. Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom trzustki. ONYKS Onyks jest kamieniem warstwowym z grupy kwarcu, łączącym w sobie czarną warstwę dolną i białą warstwę górną, zwany jest też onyksem czarnym lub onyksem arabskim. "Onyks" jest też określeniem jednobarwnego chalcedonu (np. czarny onyks). Właśnie o takiej barwie jest najczęściej spotykany w wyrobach jubilerskich. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Koziorożec. Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom oczu, osłabieniu paznokci. OPAL Wśród opali (nazwa w sanskrycie oznacza "kamień") wyróżnia się połyskujące opale szlachetne, opale ogniste i opale zwyczajne. Szczególną cechą opali szlachetnych jest tęczowe połyskiwanie, które (zwłaszcza przy zaokrąglonych formach szlifu) zmienia się w zależności od kąta obserwacji. Opal zawiera zawsze wodę (3-30%). Z wiekiem wskutek jej utraty może pękać i słabiej opalizować. Można go nasączyć wówczas olejem lub wodą, co pomoże na jakiś czas. Można je też przechowywać w wilgotnej watce. Jest wrażliwy na nacisk, uderzenie, kosmetyki, mydło i inne środki czyszczące. Wśród opali szlachetnych wyróżniamy opale białe (mleczne), opale czarne (ciemnoniebieskie lub ciemnozielone), opale matrycowe (pasiaste zrosty ze skałą macierzystą), opale boulder (ciemne tło, duża odporność), opale arlekinowe (przezroczyste lub przeświecające o charakterystycznych wzorach), opale jelly (niebieskawoszare o słabej grze barw), opale kryształowe (czerwone refleksy na bezbarwnym tle) oraz opale girasol (niemal przezroczyste o niebieskawej poświacie). Opale ogniste nie wykazują zwykle opalizacji. Są zazwyczaj mlecznie mętne, o barwie żółtoczerwonej (stąd nazwa). Opal zwyczajny (pospolity) jest nieprzezroczysty, rzadko przeświecający i nie wykazuje gry barw. Wspomnieć tutaj należy o syntetycznych czarnych opalach uzyskiwanych metodą Gilsona. Są to najwyższej jakości na świecie syntetyczne opale. To co je wyróżnia to fakt, że tworzy się je podczas procesu podobnego do tworzenia naturalnych opali. Są prawie identyczne pod względem chemicznym i fizycznym, jak naturalne czarne opale australijskie. Proces ten został opracowany przez Pierra Gilsona we Francji w 1974 roku. Niezbędne jest aż 14-18 miesięcy, aby stworzyć taki opal! Jest twardszy i bardziej trwały niż naturalny. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Waga. Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom gardła, chorobom serca. PERYDOT Perydot, zwany też chryzolitem lub oliwinem, jest zółtozielonym, oliwkowozielonym lub brązowawym minerałem. Do środkowej Europy został przywieziony przez krzyżowców. W średniowieczu używano go do celów kościelnych. W epoce baroku był ulubionym kamieniem jubilerskim. U Indian północnoamerykańskich do dziś jest najbardziej cenionym kamieniem. Największy oszlifowany perydot waży 310 kr i znajduje się w USA. W Rosji istnieją oszlifowane perydoty, pochodzące z meteorytu, który spadł w 1749 r. na wschodzie Syberii. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Rak ( Waga ( Koziorożec ( PREHNIT (FRENIT) Mniej znany kamień o barwie żółtawozielonej lub brązowawożółtej, o połysku szklistym do perłowego. Złoża w Australii, Chinach, RPA, Szkocji i USA. Występuje często z inkluzjami. Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom trzustki. RODONIT Charakterystyczny kamień, który ma zwykle na podstawowym czerwonym tle czarne dendrytyczne wrostki tlenku manganu. Przezroczyste odmiany bardzo rzadkie. Oprócz biżuterii wykonuje się z niego również przedmioty artystyczne, a nawet okładziny ścienne (np. stacja metra w Moskwie). Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom serca. RUBIN Rubin jest kamieniem szlachetnym z grupy korundu, o barwie czerwonej w różnych odcieniach. Zawdzięcza swoją nazwę właśnie barwie (łac. ruberus). Najbardziej pożądaną barwą rubinu jest tzw. kolor gołębiej krwi, czyli czerwień z lekkim odcieniem niebieskawym. Rozkład barwy jest często nierówny, prążkowany lub plamisty. Substancją nadającą rubinowi kolor jest chrom, a w kamieniach o odcieniach brązowych również żelazo. Po oszlifowaniu nabiera połysku niemal diamentowego. Jest (obok szafiru) najtwardszym minerałem po diamencie. Często występują w nim wrostki. Nie oznaczają one gorszej jakości, lecz wręcz przeciwnie - świadczą o autentyczności. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Strzelec. Wspomaga leczenie i zapobiega osłabieniu paznokci, żylakom, rwie kulszowej. SARDONYKS Sardonyks jest kamieniem warstwowym, w którym warstwa dolna jest brązowa, zaś górna biała. Należy do grupy kwarcu. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Panna ( Waga ( SERPENTYN Serpentyn (łac. żmija) to kamień o barwie zielonej lub żółtawej, często plamistej. Jest wrażliwy na kwasy. Złoża znajdują się w Afganistanie, Chinach, Nowej Zelandii i USA. SODALIT Nazwa sodalit pochodzi od zawartości sodu. W jubilerstwie używane zwykle kamienie w odcieniach niebieskich, niekiedy z odcieniem fioletowym. Często poprzecinane są białymi żyłkami kalcytu. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Strzelec ( Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom gardła. SPINEL W mineralogii pod pojęciem spinelu rozumie się całą grupę podobnych minerałów. Tylko nieliczne spośród nich mają wartość jubilerską. Występuje w barwach - czerwonej (najbardziej ceniony), żółtej, brązowej, niebieskiej, zielonej i czarnej. Dopiero przed 150 laty spinel uznano za samodzielny minerał, wcześniej zaliczano go do rubinów. Występuje razem z rubinami i szafirami w złożach aluwialnych. Dwa największe spinele ważą po 520 kr i znajdują się w British Museum w Londynie. Wiele nazwanych rubinów, osadzonych np. w brytyjskich klejnotach koronnych, jest w rzeczywistości spinelami. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Strzelec ( SUGILIT Sugilit to nowość na rynku. Fioletowy, przeświecający do nieprzezroczystego. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Wodnik. SZAFIR Nazwą szafir (gr. niebieski) określano niegdyś różne kamienie. W starożytności określano tak lapis lazuli. Około 1800 r. uznano, że szafir i rubin są korundami o jakości jubilerskiej. Początkowo nazwę szafir otrzymała tylko niebieska odmiana, pozostałym zaś kolorom (oprócz czerwonych rubinów) nadawano inne, mylące nazwy. Dziś pod pojęciem szafiru rozumie się wszystkie nieczerwone korundy o jakości jubilerskiej. Możemy podziwiać szafiry niebieskie, bezbarwne, różowe, pomarańczowe, żółte, zielone i fioletowe. Przyporządkowany znakom Zodiaku - Bliźnięta, Panna. Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom oczu, osłabieniu paznokci, żylakom. SZMARAGD Nazwa "szmaragd" pochodzi z j. greckiego (smaragdos) i oznacza zielony kamień. Barwa szmaragdowozielona, zielona, żółtawozielona, szklisty połysk. Uchodzi za najszlachetniejszy kamień z grupy berylu. Jego zielony odcień jest na tyle niepowtarzalny, że nadano mu odrębną nazwę - szmaragdowy. Substancją nadającą mu barwę jest chrom. Przezroczyste są tylko kamienie najwyższej jakości. Często szmaragd jest zmętniały na skutek inkluzji. Nie są one uważane za defekt, jeśli nie jest ich zbyt dużo. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Byk. Wspomaga leczenie i zapobiega bólom głowy, rwie kulszowej. TANZANIT Tanzanit (od nazwy państwa Tanzanii) należy do grupy zoisytu. Został wprowadzony na rynek przez firmę jubilerską Tiffany z Nowego Jorku. Barwa kamieni dobrej jakości jest ultramarynowa do szafirowej. W świetle lampy sprawia wrażenie bardziej ametystowej. Jedyne złoże znajduje się w Tanzanii. TOPAZ Nazwa "topaz" nie była niegdyś stosowana konsekwentnie. Nazywano tak wszystkie żółte i żółtobrązowe, a niekiedy również zielone kamienie szlachetne. Kamień zwany dziś topazem rzadko jest silnie zabarwiony, najczęściej - żółty z odcieniem czerwonawym, najbardziej wartościowy - różowy do czerwonawopomarańczowego. Inne barwy - bezbarwna, jasnoniebieska, fioletowa, jasnozielona. Kamień o połysku szklistym. Znane są okazy o masie wielu kilogramów. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Lew. Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom gardła, chorobom serca, żylakom. TSAVORYT Tsavoryt (tsavolit) to kamień z grupy granatu, odmiana grossularu. Odkryty został w 1974 r. w Kenii i Tanzanii. Barwa szmaragdowozielona. TURKUS Zwany też kalaitem (gr. ładny kamień), turkus oznacza turecki kamień, gdyż jego szlak handlowy wiódł niegdyś przez ten kraj. Barwy jasnoniebieska, niebieskozielona, jabłkowozielona. Czysta niebieska barwa jest rzadka, zwykle turkus poprzecinany jest brązowymi, ciemnoszarymi lub czarnymi żyłkami innych minerałów lub skał. Takie kamienie noszą nazwę turkusu matrycowego. Mają połysk woskowy lub matowy. To kamień, który należy traktować delikatnie. Nie lubi wysokiej temperatury, mocnego światła, potu, olejów i kosmetyków, środków czystości używanych w gospodarstwie domowym oraz przesuszenia. Pierścionki z turkusami należy zdejmować nawet do mycia rąk! Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Strzelec. Wspomaga leczenie i zapobiega chorobom serca, osłabieniu paznokci, dolegliwościom stóp, rwie kulszowej. TURMALIN Grupa turmalinu obejmuje szereg izomorficzny kryształów mieszanych. Chociaż turmalin był już znany w starożytności w basenie Morza Śródziemnego, dopiero Holendrzy sprowadzili go na początku XVIII w. z Cejlonu do Europy. W zależności od barwy w handlu wyróżnia się następujące odmiany turmalinu: achroit (bezbarwny), rubellit (różowy do czerwonego), dravit (żółtobrązowy do ciemnobrązowego), verdelit (zielony), syberyt (fioletowoczerwony do fioletowoniebieskiego), schorl (czarny). Jednobarwne turmaliny są bardzo rzadkie. Zwykle w jednym krysztale wymieszane są różne odcienie lub barwy. Jednobarwne są najczęściej kamienie niewielkie. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Waga ( Koziorożec ( Wspomaga leczenie i zapobiega zapaleniu stawów, osłabieniu paznokci, chorobom trzustki. TYGRYSIE OKO Tygrysie oko to bardzo charakterystyczny kamień z grupy kwarcu. Powstał z kwarcowego sokolego oka wskutek wyparcia krokidolitu przez kwarc przy zachowaniu struktury pręcikowej. Złotożołtą barwę wywołuje żelazo. Migotliwość z przemieszczającym się światłem. Typowe prążkowanie, gdyż wrośnięte włókna są ukryte lub załamane. Kamień wrażliwy na kwasy. Barwa złotożółta, złotobrązowa. W wysokich kaboszonach na powierzchni ukazuje się pas światła przypominający źrenicę tygrysa (stąd nazwa). Przyporządkowane znakom Zodiaku: Bliźnięta ( Wspomaga leczenie i zapobiega bólom głowy, schorzeniom jąder, rwie kulszowej. UNAKIT Nieprzezroczysta skała granitowa z głównymi minerałami skałotwórczymi kwarcem i skaleniem oraz zielonkawym epidotem. Kamienie szlachetne i ozdobne pochodzenia organicznego AMONIT Skamieliny to skamieniałe pozostałości istot żywych. Są atrakcyjnymi kamieniami wykorzystywanymi do celów jubilerskich. Szczególnie modne ostatnio są amonity - wymarłe morskie mięczaki. BURSZTYN Bursztyn (zw. sukcynitem, jantarem) jest skamieniałą utwardzoną żywicą sosny bursztynowej, powstałą przed 50 mln lat. Znajduje się kawałki przeważnie w kształcie kropli lub buł, o jednorodnej strukturze lub miseczkowatej budowie, często ze zwietrzałą skorupą. Zdarzają się bryły ważące ponad 10 kg. Obecne liczne pęcherzyki powietrza, drobne szczelinki lub rysy, często bursztyn jest mętny. Przeważają barwy żółta i brązowa. Niekiedy widoczne wrośnięte owady i części roślin oraz piryt. Bursztyn jest wrażliwy na działanie kwasu, ługu, benzyny, a także alkoholu i perfum. Daje się podpalić zapałką, wydziela wówczas zapach przypominający kadzidło. Potarty szmatką elektryzuje się, przyciągając drobne cząsteczki. Połysk szklisty. Największe złoża znajdują się na Półwyspie Sambijskim w Rosji, a także na dnie Bałtyku. Przyporządkowany znakom Zodiaku: Lew ( Wspomaga leczenie i zapobiega zapaleniu stawów, osłabieniu paznokci, żylakom. KORAL Większość koralowców (nazwa pochodzenia greckiego) tworzy rafy, atole i ławice o gęsto rozgałęzionych pniach. Właśnie te szkielety, wytwarzane przez niewielkie polipy, wykorzystuje się jako materiał jubilerski. Wysokość pni średnio 20-40 cm, grubość gałązek do 6 cm. Złoża: Morze Śródziemne, Morze Czerwone, Zatoka Biskajska, Wyspy Kanaryjskie, Archipelag Malajski, Japonia, Hawaje. Barwy: czerwona, różowa, biała, czarna, niebieska. W stanie surowym kawałki korali są matowe, po wypolerowaniu mają połysk szklisty. Korale są wrażliwe na wysoką temperaturę, kwasy i gorące kąpiele. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Skorpion. Amerykanie obdarowują się koralową biżuterią z okazji 35. rocznicy ślubu. MASA PERŁOWA Nazwą "masa perłowa" (lub "macica perłowa") określa się najbardziej wewnętrzną, silnie iryzującą warstwę muszli niektórych małżów i ślimaków. Najczęściej używa się macicy perłowej perłopławów. Podstawową barwą jest zwykle biel, w przypadku macicy perłowej z Tahiti - naturalnie ciemny kolor. Lśniąca niebieskozielona macica perłowa małża uchowca (zwana Paua ) z Nowej Zelandii była przez Maorysów wykorzystywana do inkrustacji mistycznych rzeźb. Od pewnego czasu ta masa perłowa znajduje zastosowanie w świecie zachodnim, głównie do wyrobu modnej biżuterii. Ze względu na podobne efekty barwne jak w opalu (opalizujące barwy niebieska, zielona, fioletowa, zielonożółta), w handlu nazywa się ją "opalem morskim". PERŁY Perły są wytworem małżów (głównie z rodzaju Pteria - perłopław), rzadko ślimaków. Powstają z masy perłowej (macicy perłowej), której głównymi składnikami są węglan wapnia i rogowata substancja białkowa, która spaja minikryształy skupione koncentrycznie wokół jądra. Chociaż perły mają niską twardość, to jednak są bardzo mocne - w ręku nie da się ich rozgnieść. Wielkość pereł waha się od główki szpilki do gołębiego jaja. Największa perła ma 5 cm długości, waży 454 kr i znajduje się w muzeum w Londynie. Posiadają typowy połysk perłowy, zwany "orientem". Barwy własne pereł są różne w zależności od gatunku małża i rodzaju wody: biała, różowa, srebrna, kremowa, złota, zielona, niebieska i czarna. Perły tworzą się w małżach słonowodnych, niektórych małżach słodkowodnych, sporadycznie również w ślimakach. Stanowią reakcję na ciało obce, które wniknęło między muszlę małża a jego płaszcz lub do wnętrza płaszcza. Perły naturalne (zwane też prawdziwymi) to te, które powstały w przyrodzie bez udziału człowieka, zarówno w morzu, jak i w wodach słodkich. Rosnący popyt na perły doprowadził jednak do tego, że zaczęto masowo hodować perłopławy. Takie perły nie są imitacją, lecz produktem naturalnym, chociaż powstałym przy współudziale człowieka. Dziś perły hodowlane stanowią ponad 90% handlu perłami. Farmy hodowlane zakłada się zarówno w morzu, jak i w jeziorach. Pielęgnacja pereł. Ponieważ powstały z substancji organicznej, perły podlegają zmianom, zwłaszcza wysychaniu. Perły więc "starzeją się" i mają ograniczoną długość życia. Początkowo stają się matowe, następnie pękają, aż wreszcie zaczynają się łuszczyć. Ich długość życia to ok. 100-150 lat, są jednak perły, które mają kilkaset lat i są w doskonałym stanie. Z pewnością zależy to od ich pielęgnacji. Szkodzą im zarówno susza, jak i znaczna wilgotność. Są wrażliwe na kwasy, pot, kosmetyki i lakier do włosów. Ich życie może przedłużyć pielęgnacja u specjalisty. Przyporządkowany znakowi Zodiaku - Rak. Wspomagają leczenie i zapobiegają osłabieniu paznokci, żylakom, rwie kulszowej. NAŚLADOWNICTWO KAMIENI SZLACHETNYCH I OZDOBNYCH Naśladownictwo kamieni szlachetnych nie jest zabronione. Imitacje muszą jednak nosić nazwy wskazujące na ich nieautentyczność. Istnieją różne formy naśladownictwa kamieni: kamienie wyglądające podobnie (imitacje), kamienie złożone oraz kamienie wyprodukowane metodami sztucznymi (syntetyki). Imitacje. Najbardziej chyba znaną imitacją jest strass - rodzaj szkła, które służyło od 1758 r. jako namiastka diamentu. Obecne szklaną biżuterię imitującą kamienie szlachetne produkuje się w Czechach (Jablonex), Austrii i Niemczech. Do produkcji modnej biżuterii używa się taniego szkła płaskiego, do imitacji bardziej wartościowych kamieni szlachetnych - silnie załamującego światło szkła ołowiowego (kryształowego). Również porcelana, emalia, żywice oraz tworzywa sztuczne służą naśladownictwu kamieni. Wszystkie imitacje mają zwykle tylko barwę danego kamienia; inne właściwości, takie jak twardość czy ogień, nie dają się imitować w sposób zadowalający. Złożone kamienie szlachetne - popularny sposób naśladownictwa kamieni. Jedna część może być wykonana z prawdziwego kamienia szlachetnego, zaś druga ze szkła, folii lub tworzywa sztucznego. Niekiedy składa się również dwa kawałki naturalnego kamienia szlachetnego w jeden większy kamień. Kamienie dwuczęściowe noszą nazwę dubletów, a trzyczęściowe - trypletów. Starannie złożone kamienie często trudno rozpoznać, szczególnie, jeśli spoiny przebiegają na linii oprawy. Kamienie syntetyczne. Otrzymuje się je na szeroką skalę metodą hodowania kryształów przez krystalizację z substancji stopionej (metodą Verneuila). W wysokiej temperaturze przetwarza się tlenek glinu z dodatkami barwiącymi. Otrzymuje się tzw. gruszkę (do 8 cm grubości i kilkudziesięciu cm wysokości), która wprawdzie nie posiada wyraźnych powierzchni krystalicznych, ale jej wnętrze jest identyczne, jak naturalnego kryształu. Gruszki tnie się i szlifuje, tak jak naturalne kamienie. Duże syntetyczne kryształy można też hodować metodą wyciągania, opracowaną przez polskiego chemika J. Czochralskiego. Są metody syntezy diamentu, jednak zbyt drogie do produkcji kamieni szlachetnych. Do celów przemysłowych syntezy te niekiedy stały się nieodzowne. Dziś nie istnieje już kamień, którego nie dało by się sztucznie naśladować. Zależy jedynie od kosztów, czy metoda wejdzie na rynek na szeroką skalę. Kamienie rekonstruowane i rekrystalizowane również zalicza się do syntetyków. Są to kamienie, które zostały stopione, spieczone lub sprasowane w większe formaty z drobnych okruchów lub proszku prawdziwych kamieni. Najczęściej tak wytwarza się bursztyn, hematyt, koral, lapis lazuli, malachit i turkus. Syntetyki nie posiadające naturalnego wzorca. Kamienie, które nie mają odpowiednika w przyrodzie, lecz własnościami przypominają kamienie szlachetne i wykazują szczególnie korzystne własności optyczne, zalicza się również do kamieni szlachetnych. Ideą ich twórców była chęć połączenia w jednym kamieniu możliwie wielu dobrych własności, a na dodatek oferowanie ich po niskiej cenie. Takie kamienie muszą, wg ustaleń międzynarodowych, bez wątpliwości i dwuznaczności zawierać prawidłową nazwę materiału, a ich nazwy handlowe nie nawiązywać do nazwy kamienia szlachetnego. W rzeczywistości jednak bywa inaczej - choćby nazwa cyrkonia, sugerująca podobieństwo do cyrkonu. W tym sezonie wśród najmodniejszych biżuteryjnych trendów można znaleźć duże kolczyki, bransolety i naszyjniki z kamieniami oraz metalami szlachetnymi. Kuszą naturalnym wdziękiem, niezwykłymi barwami oraz tajemnicą zaklętą w ich środkach. Choć ozdoby z diamentami ciągle zachwycają i królują w rankingu biżuterii, to inne równie piękne propozycje podbijają coraz więcej kobiecych serc. Szczególnie niebieska biżuteria, z kamieniami w różnych odcieniach błękitu, zaczyna dorównywać popularnością ulubionym ozdobom Marilyn w biżuterii na jesień 2017 – sprawdź, co dobrać do swojej stylizacji! Złota jesień skąpana w jeszcze ciepłych promieniach słońca to ostatni moment, by odsłonić trochę ciała i ubarwić stylizację ciekawą biżuterią, która nie zakopie się pod potrójną warstwą złożoną ze swetra, szalika i zimowej kurtki. Przedstawiamy trendy w biżuterii na jesień 2017, które pomogą Ci dokonać wyboru idealnego dodatku do jesiennej stylizacji!Niebieska barwa w 3 odcieniach pojawiła się wśród najmodniejszych kolorów Pantone. Kamienie szlachetne w tym kolorze królują zaś na wybiegach mody. Coraz popularniejsze są pierścionki zaręczynowe z szafirami. Biżuterię z niebieskimi kamieniami szlachetnymi chętnie nosiły i noszą koronowane głowy (Lady Di, Kate Middelton). Gwiazda dawnego Hollywood, Joan Crawford, znana ze swojej słabości do szafirów, nosiła przezwisko „Niebieska Joan”. A po ozdoby z dodatkiem drogocennych błękitnych minerałów dziś także sięgają znane aktorki oraz celebrytki. Błękitna biżuteria jest również niezwykle popularna wśród panien niebieskie kamienie szlachetne są najpopularniejsze w biżuterii? Co oznacza ich barwa? Jakie cechy mają błękitne kamienie naturalne według znawców metod niekonwencjonalnych? Odpowiadamy na te i wiele innych pytań. Moc niebieskich kamieni szlachetnychWedług niektórych niebieska biżuteria nie tylko pięknie wygląda, ale ma też niezwykłą moc. Mówi się, że biżuteria z szafirowymi wstawkami przynosi szczęście podczas ważnych spotkań, np. biznesowych. Niebieski kolor symbolizuje bowiem inteligencję, mądrość, poczucie humoru, a dodatkowo uspokaja. Barwa uosabia prawdę i intuicję. Pobudza do pracy, łagodzi napięcie oraz stres. Pomaga w osiągnięciu jasności umysłu, przynosi świeżość. Mówi się, że kolor niebieski to barwa ludzi ciekawych świata, osób twórczych, samodzielnych i niebieski kamień dla CiebieBrytyjski „Vogue” określił niebieskie kamienie jako idealny lek na chandrę i zły humor. Dlatego też uznaje się je za doskonałą ozdobę na cały rok, a w szczególności jesień oraz zimę. Poniżej krótko opisujemy najpopularniejsze kamienie szlachetne w różnych odcieniach błękitu. Poznaj je i wybierz idealną biżuterię dla To najpopularniejszy niebieski kamień na świecie, ceniony od setek lat. Przybiera różne barwy, jednak najcenniejsze okazy charakteryzują się głębokim odcieniem chabrowym. Starożytni wierzyli, że szafiry to kamienie sprawiedliwości. W przeszłości był to także kamień faworyzowany przez duchowieństwo, kardynałowie nosili niebieski pierścień na prawej ręce. Poeci i filozofowie trzymali go przy sobie jako talizman, który wzmacnia zdolność do kontemplacji. Dla buddystów szafiry są oznaką przyjaźni, stałości i pokoju. Do dziś niebieski kamień uznawany jest za kolor małżeńskiego szczęścia. Najbardziej zaś poszukiwany odcień szafiru to royal blue. Obecnie ten niezwykły kamień przeżywa renesans, a najczęściej wykorzystuje się go do produkcji pierścionków się, że szafir to kamień skromności, czystości i wierności. Według legend pierścionek z nim pomaga odróżnić kłamstwo od prawdy. Podobno chroni od zdrady i strachu, a także pomaga kobietom zwiększyć swoją W kilkadziesiąt lat tanzanit stał się uosobieniem luksusu i wyrafinowania. Doskonale pasuje do różnych kreacji oraz okazji. Pięknie wygląda w otoczeniu drobnych brylantów, które pozwalają ukazać w pełni czar jego niezwykłej, unikatowej barwy. Polecany jest doradcom, terapeutom, intelektualistom. Według znawców metod niekonwencjonalnych ulecza duszę, pomaga znaleźć prawdziwe powołanie, uwalnia od zmartwień. Wzmacnia intuicję, witalność, łagodzi migreny. Pomaga przezwyciężyć lęk i Akwamaryn to szlachetna odmiana berylu o barwie niebieskiej. Posiada niezwykłą, charakterystyczną barwę, łączącą błękit z zielenią morza oraz srebrzystymi refleksami. Nazywany jest „kamieniem odwagi”. Pomaga wzmocnić asertywność, płynnie wyrażać myśli i uczucia. Zwiększa zdolność do refleksji nad swoim życiem. Mówi się, że to doskonały kamień dla ludzi przytłoczonych obowiązkami i stresem. Wśród znawców niekonwencjonalnego leczenia uznaje się, że łagodzi alergie, wzmacnia organizm i uśmierza bóle głowy oraz Topaz w przyrodzie występuje w wielu odmianach kolorystycznych. Jednak w barwie niebieskiej zachwyca intensywnością. Według znawców medycyny niekonwencjonalnej topaz jest idealny dla osób mających trudności w nawiązywaniu kontaktów, bądź mało asertywnych. Mówi się, że sprzyja długowieczności, pomaga w stanach depresji, ułatwia zasypianie i zapewnia mocny (Lapis lazuli) Skała kojarzy się z barwą nieba w nocy. Wzmianki o kamieniu można znaleźć w już w starożytnym eposie o Gilgameszu i biblijnej Księdze Wyjścia. Przez Sumeryjczyków czczony był jako „kamień niebios”. Piękne wyroby z lazurytem odnaleziono w grobowcu Tutenchamona. W niektórych ośrodkach kultu i pałacach kamień wykorzystywano do ozdabiania ścian. W medycynie tradycyjnej uważa się, że lazuryt inspiruje, pomaga zwalczyć melancholię, pomaga w miłości i zapewnia pozytywne odziaływanie na Cyjanit to kamień o przekroju barw od jasnoniebieskiej od kobaltowej. Nazywany jest „kamieniem dyplomacji”. Pomaga rozwijać umiejętność widzenia oraz rozumienia zdarzeń takimi, jakimi są w rzeczywistości. Według znawców medycyny niekonwencjonalnej usuwa zmęczenie, stymuluje pracę mózgu, wspiera tarczycę, pomaga w zwalczaniu bólów znowu w modzie: trendy jesień-zima 2017/2018 Perły, ulubiona biżuteria Jackie Kennedy i Coco Chanel, znowu są w modzie. Pojawiają się na wybiegach, u Chanel, MiuMiu, Givenchy, Gucci czy Karla Lagerfelda. Noszą je chętnie nie tylko kobiety z rodzin królewskich iPodoba Wam się niebieska biżuteria? Macie ulubione kamienie szlachetne? Który z trendów sezonu podoba Wam się najbardziej: biżuteria z muszelek, perły, czy ozdoby z kamieniami szlachetnymi?

kamień szlachetny niebieskiej barwy